167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
ديوان صائب
چمن از خاک برخيزد چو من از خاک برخيزم
مگر از جا به ذوق شعله ادراک برخيزم
نه گردم کز بر افشاندن از آن فتراک برخيزم
ز هر بحري که با اين ديده نمناک برخيزم
که از چشم تماشايي بر اين گلزار مي ترسم
من از همواري اين خلق ناهموار مي ترسم
نه از اقبال مي بالم نه از ادبار مي ترسم
بر آب اين گهر از سردي بازار مي ترسم
از آن صائب من از موي سفيد خويش مي ترسم
چو نور ديده در يک خانه از مردم جدا باشم
فتد چون سيل اگر بر کوه راهم بي صدا باشم
اگر چون بوي گل با باد در يک پيرهن باشم
اگر نه از دل بيدار شمع اين لگن باشم
دو روزي همچو شبنم خوش نشين هر چمن باشم
چرا چون بوي گل پروانه هر انجمن باشم
من آن بحرم که گوهر در صدف شد آب از جوشم
نه آن شمعم که بتوان داشت پنهان زير سر پوشم
نشد يک بار دربرآيد آن سرو قباپوشم
که در روز سياه خط شود از دل فراموشم
که خم را پايکوبان داشت در ميخانه ها جوشم
نمي دانم چه مي گويد نسيم صبح در گوشم
که من در جوهر خود همچو آب تيغ خس پوشم
ز گفتار شکر ريز تو تا مهجور شد گوشم
نيم غمگين به سنگيني اگر مشهور شد گوشم
نخواهد شد هواي عالم بالا فراموشم