ديوان صائب

به صورت گر چه بر رخسار مه رويان نظر دارم
ولي در عالم معني نظر جاي دگر دارم

ز مشت خاک آتشدست من دامن کشان مگذر
که چون خشت خم مي فتنه ها در زير سر دارم

به خاموشي ز سر وا مي کند شور قيامت را
سر شوريده اي کز فکر او در زير پر دارم

نمايد مهر و کين يک جلوه در آيينه پاکم
ز لوح ساده ناز طوطي از زنگار بردارم

اگر از شکوه خاموشم نه خرسندي است، مي خواهم
که در ديوان محشر مهر ازين طومار بردارم

تو بهر جنتي در کار زاهد، من براي او
تو دل جاي دگر داري و من جاي دگر دارم

به هر جانب که روآورم شکستم بر شکست آيد
هميشه همچو رنگ عاشقان رو در خزان دارم

زبان گندمين نان مرا پخته است در عالم
چرا چون خوشه گردن کج به پيش اين و آن دارم

به من از رخنه ديوار، خود را مي رساند گل
چه لازم دامن در يوزه پيش باغبان دارم

شبستان جهان را روش از صدق بيان دارم
که من از راستي چون شمع آتش در دهان دارم

به زخمي چون توانم شد از آن ابرو کمان قانع
که من در خاک صد صبح اميد از استخوان دارم

مرا چون سرو بي حاصل از آزادي بس اين حاصل
که برگ عيش ايام بهاران در خزان دارم

نشاط غربت از دل کي برد حب وطن بيرون
به تخت مصرم اما جاي در بيت الحزن دارم

بخند اي آفتاب از شهرت از پيشاني بختم
که من از شام غربت روي در صبح وطن دارم

مگر امروز مهر از مشرق مغرب برون آمد
که با خورشيد رويي جاي در يک پيرهن دارم

مگر از ابر ظلمت کوکب بختم برون آمد
که امشب کرم شب تابي در آغوش لگن دارم

از آن بوي پيراهن به ياد يوسفم قانع
که چشمي نيست در دنبال اين نعمت که من دارم

ز غربت ديگران را داغ اگر بر دل بود صائب
به دل چون لاله من داغ غريبي در وطن دارم

چرا از سايه خود چون غزال از شير نگريزم
گمان مشک در خود همچو آهوي ختن دارم

زه آه سرد خالي نيست هرگز سينه ام صائب
که راسي شب بود در خانه مهتابي که من دارم

چه سازد گرد کلفت با دل شادي که من دارم
ندارد پاي در گل سروآزادي که من دارم

گريبان چاک سازد پرده گوش فلکها را
از آن بيداد گر در سينه فريادي که من دارم

به من کفرست در شرع محبت تهمت نسيان
که ذکر خير احباب است اورادي که من دارم

از آن در غورگيها مويز انگور من صائب
که بر نگرفت از من چشم استادي که من دارم

کند گر در نوازش کارفرما کو تهي با من
ز ذوق کار مزدش مي رسد کاري که من دارم