ديوان صائب

نشد يک بار آن سرو روان در زير پا بيند
به زير پاي او چون آب چنداني که غلطيدم

که از آزاد مردان دارد اقبال چنين صائب
که در ساعت ربودند از کفم بر هر چه لرزيدم

دو عالم طاق نسيان شد مرا در ديده بينش
از آن روزي که من طاق دو ابروي ترا ديدم

نهفتم در رگ جان کفر را چون شمع، ازين غافل
که خواهد از گريبان سر برون آورد زنارم

به زور بردباريها به خود هموار مي سازم
درشتي مي کند چون آسيا هر کس که در کارم

چنان سرگرميي از شوق آن گلگون قبا دارم
که بر گل مي خرامم خاراگر در زير پا دارم

چو بوي گل نمي گردد به دامن آشنا پايم
به ظاهر گر چه دست و پاي کوشش در حنا دارم

هواي عالم آزادگي کم مختلف گردد
از آن چون سرو من در چار موسم يک قبا دارم

اگر چه خاکسارم، آسمان را گوش مي مالم
به اين پستي عجب دستي بلندي در دعا دارم

ز فکر خنجر مژگان او بيرون نمي آيم
اگر در سايه بيدم به زير تيغ جا دارم

خبر شرط است اي دشمن ز خاک آستان او
مکن کوتاه پايم را که دستي در دعا دارم

به ظاهر گر چه مهري بر لب خاموش خود دارم
حباب آسا محيطي در ته سرپوش خود دارم

ندارد اختياري آسمان در سير و دور خود
که اين خمخانه را من بيقرار از جوش خود دارم

نمي آسايد از مشق کشاکش رشته جانم
اگر چه بحر را چون موج در آغوش خود دارم

سراپا يک دهن خميازه ام صائب از حيراني
اگر چه ماه را چون هاله در آغوش خود دارم

ز خوي نازک آن سيمبر چندان حذر دارم
که ياد سر کند دستي که با او در کمر دارم

چو خواهد گشت آخر بيستون لوح مزار من
چه حاصل زين که چون فرهاد دستي در هنر دارم

نظر برداشت شبنم در هواي آفتاب از گل
به اميد که من از عارض او چشم بردارم

زجنت مي کند دلسرد مرغان بهشتي را
گلستاني که من از فکر او در زير پر دارم

اگر چه مي زند ناخن به دلها ناله بلبل
چو ني من در خراش سينه ها دست دگر دارم

ز وحشت، خانه صياد داند سايه خود را
غزالي را که من چون دام در مد نظر دارم

به همواري مشو از بحر لنگر دار من ايمن
که تيغ آبدار موج در زير سپر دارم

زدم تا پشت پا مردانه نعلين تعلق را
ز هر خاري درين وادي بهاري در نظر دارم

مرا بگذار چون پروانه تا آتش زنم در خود
که بهر گرد سر گشتن پر و بال دگر دارم

مرا نتوان به شيريني چو طوطي صيد خود کردن
که در دل از شکست آرزو تنگ شکر دارم