ديوان صائب

پريشان چند در وحشت سراي آب و گل کردم
دل از دنبال من گردد من از دنبال دل گردم

کباب نسر طاير مي کند خون گريه از شوقم
من ناکس چو کرکس در پي مردار مي گردم

اگر چه نقش ديوارم به ظاهر در گرانخوابي
اگر رنگ از رخ گل مي پرد بيدار مي گردم

ندارد ريشه در خاک تعلق گردباد من
خس و خاشاک هستي را به هم پيچيده مي گردم

در آن وادي که گل از زخم خارش مي توان چيدن
ز کوته ديدگي با دامن برچيده مي گردم

مرا روزي که آن خورشيد سيما در نظر آيد
چو اشک خود تمام شب به گرد ديده مي گردم

به قدر آشنايان از خرد بيگانه مي گردم
اگر خود در نيابم يک زمان ديوانه مي گردم

اگر چه همچو بو در زيريک پيراهنم با گل
نسيمي گر وزد بر من ز خود بيگانه مي گردم

زمام ناقه ليلي است هر موج سراب او
در آن وادي که چون مجنون من ديوانه مي گردم

نيم نوميد از عقبي گر از دنيا گره خوردم
در آنجا باز خواهم شد اگر اينجا گره خوردم

گرفتم نيست در پيراهن من چاک رسوايي
ز مشت خون خود چون گرگ تهمت را دهن بندم

به نامم خاتم شه در غريبي خانه مي سازد
چرا دل چون عقيق از ساده لوحي بر يمن بندم

ز چشم زخم کثرت دور با خود خلوتي دارم
که در بر روي ماه مصر و بوي پيرهن بندم

به اين افسره طبعان صحبت من در نمي گيرد
اگر چون شمع آتش بر زبان خويشتن بندم

زبان در کام چون پيکانم از خشکي نمي گردد
لب خشک از تکلم چون لب سوفار مي بندم

ز چشمم روي مي تابد ز حرفم گوش مي گيرد
نگه در چشم مي دزدم لب از گفتار مي بندم

کمر در خون من صد عندليب مست مي بندد
گل داغي اگر بر گوشه دستار مي بندم

تو در آيينه از نظاره خود کام دل بستان
که از ديدار، من با وعده ديدار خرسندم

گراني مي کند ناز طبيبان بر دل زارم
به درد بي دواي خود در من بيمار خرسندم

ندارد دانه در دنبال چشم برق چون خرمن
چو موران من به رزق اندک از بسيار خرسندم

به روي نقطه دل باز مي گرديد اگر چشمم
به گرد خويشتن در طوف چون پرگار مي بودم

تلاش عزت دنيا مرا افکند در خواري
عزيز هر دو عالم مي شدم گر خوار مي بودم

درين مدت که زير سايه گردون بسر بردم
نهالي مي شدم گر در ته ديوار مي بودم

زبان تا بود گويا، تيغ مي باريد بر فرقم
جهان دارالامان شد تا زبان در کام دزديدم

بغير از گريه تلخ ندامت چيست در دستم
چو گل زين دفتر رنگين که من بر يکدگر چيدم