ديوان صائب

ز هر نيشي مرا سر چشمه نوشي است در طالع
نه از عجزست گر من تن به زخم نيشتر دادم

دهن وا کرد چون سوفار در خون خوردنم صائب
به هر کس چون خدنگ آهنين دل بال و پر دادم

درين مدت که عمر من سرآمد در نظر بازي
چه از خورشيد خسارت بغير از چشم تر بردم

ز فوت وقت اگر در خون نشينم جاي آن دارد
که از کف دامن پيراهن يوسف رها کردم

به اکسير قناعت خون آهو مشک مي گردد
به خون دل من اين تحقيق در چين ختا کردم

چه سازد با دل دريا کش من تلخي عالم
مکرر بحر را در کاسه گرداب خود کردم

اگر مي بود در دل آفتاب روشني مي شد
دم گرمي که من چون شمع صرف انجمن کردم

شکرا ز تلخرويي مي کند در ناخن من ني
چو طوطي تا دهان خويش شيرين از سخن کردم

چو سرمه پرده پرده بر سواد چشم او گشتم
چو شانه در سر زلفش تصرف موبمو کردم

ز بخت سبز خود در زير بار منتم صائب
چو طوطي از سخن تسخير آن آيينه رو کردم

نه از خامي در آتش ناله و فرياد مي کردم
ازين دولت جدا افتادگان را ياد مي کردم

ره بي منتهاي عشق کوتاهي نمي داند
وگرنه حلقه ها در گوش برق و باد مي کردم

دل شيرين غبار آلود غيرت مي شود صائب
و گرنه پنجه اي در پنجه فرياد مي کردم

اگر بي پرده در گلزار افغان ساز مي کردم
زر گل را سپند شعله آواز مي کردم

ز هر خاک سيه فيض جواهر سرمه مي بردم
در آن فرصت که من آيينه را پرداز مي کردم

کنون ني مي کند در ناخنم مخمل خوشاروزي
که بر روي زمين خشک خواب ناز مي کردم

نسيم صبح از نامحرمان بود اين گلستان را
در ايامي که من بند قبايش باز مي کردم

سپند شوخ چشم از دور دستي داشت بر آتش
در آن محفل که من قانون صحبت ساز مي کردم

اگر دل را ز خاشاک علايق پاک مي کردم
همان در خانه خود کعبه را ادراک مي کردم

زهشياري کنون خون مي خورم ياد جوانيها
که از هر ساغري خون در دل افلاک مي کردم

خبر مي داد از بي حاصليها خوشه آهم
من آن روزي که تخم دوستي در خاک مي کردم

نمي گشتم سفيد از زردرويي در صف محشر
به خون گردست و تيغ يار را گلگون نمي کردم

اگر آيينه آن سنگدل مي بود در دستم
نمي دادم به دستش تا دلش را خون نمي کردم

به هر حالي که باشد گرد گل همچون صبا گردم
نيم نگهت که از گل در پريشاني جدا گردم

اگر شمشير بارد بر سرم در دل نمي گيرم
نيم آيينه کز اندک غباري بي صفا گردم