ديوان صائب

ترا گر هست ازين دريا گهر در کف غنيمت دان
که من گوهر بغير از عقده مشکل نمي يابم

به بار دل بساز از خلوت آن شمع بي پروا
که با پروانگي من بار در محفل نمي يابم

گريبانگير شد دامن زهر خاري که برچيدم
ز ديوار اندرون آمد به هر محنت که در بستم

چه شبها روز کردم در شبستان سر زلفش
که اوراق دل صد پاره را بر يکدگر بستم

نگيريم تنگ در آغوش تا آن خرمن گل را
نمي آسايد آغوشم نمي آيد به جا دستم

ز طوفان حوادث زان نکردن دست و پا را گم
که از رطل گران پيوسته لنگر بود در دستم

به اشک تلخ قانع گشته ام صورت نمي بندد
از آن دريا که دايم عقد گوهر بود در دستم

چه با من مي تواند شورش روز جزا کردن
که از دل سالها ديوان محشر بود در دستم

نمي جنبم چو خون مرده از نشتر خوشا وقتي
که خون از اضطراب عشق نشتر بود در دستم

به تکليف بهاران شاخسارم غنچه مي بندد
اگر در دست من مي بود اول بار مي بستم

اگر صائب هوا مي بود در فرمان عقل من
به دوش باد تخت خود سليمان وار مي بستم

به ياد آتشين رخساره اي در انجمن رفتم
به پاي شمع افتادم چو اشک از خويشتن رفتم

به بوي پيرهن نتوان مرا از خود برآوردن
که من در ساعت سنگين به اين بيت الحزن رفتم

ز ذرات جهان نگسست چون خورشيد فيض من
به ظاهر چند روزي گر چه در ابر کفن رفتم

به پاي خفته دايم حرف از شبگير مي گفتم
ز آزادي سخن در حلقه زنجير مي گفتم

نشد قسمت درين عالم مرا يک چشم بيداري
همان در خواب، خواب ديده را تعبير مي گفتم

من آن روزي که در آوارگي ثابت قدم بودم
ز وحشت ناف آهو را دهان شير مي گفتم

در آن فرصت که چشم عاقبت بين داشت بينايي
گل بي خار را من خار دامنگير مي گفتم

اگر از قهرمان عشق يابم سايه دستي
بساط هر دو عالم را بهم در يک زمان پيچم

در اصلاحم عبث اوقات ضايع مي کند گردون
من آن طفلم که از شوخي معلم کرد آزادم

چه تهمت بر فلک بندم چرا از ديگران نالم
که من در پيچ و تاب از جوهر خود همچو فولادم

ز بيکاري نمي آيم به کار هيچ کس صائب
نمي دانم چه حکمت بود ايزد را در ايجادم

ز خجلت برنيارم سر چون شاخ بي ثمر گر چه
ز هر کس سنگ خوردم در تلافي من ثمر دادم

نوا پرداز شد مرغ سحر از هايهوي من
به ني من در ميان ناله پردازان کمر دادم

عنانداري نمي آمد ز من سيل بهاران را
دل ديوانه را در کوچه و بازار سر دادم