ديوان صائب

صائب از فيض خموشي در دل درياي تلخ
آب شيرين چون صدف از جام گوهر مي خوريم

ما ز حيرت در حريم وصل هجران مي کشيم
دلو خود خالي برون از چاه کنعان مي کشيم

فکر رنگين است باغ دلگشاي اهل فکر
چون غمي رو مي دهد سر در گريبان مي کشيم

نعمت آن باشد که چشمي نيست در دنبال او
ما به نان خشک خود با ديده تر قانعيم

چشم ما پوشيده گرديده است از شرم حضور
ورنه با گل در ته يک پيرهن چون شبنميم

دم زدن کفرست در جايي که عيسي ناطق است
حق به دست ماست گر خاموش همچون مريميم

در ته يک پيرهن چون بوي گل با برگ گل
هم زيکديگر جدا افتاده و هم با هميم

راز پنهاني که دارم در دل روشن چو آب
بي تامل مي توان خواند از خط پيشانيم

در چنين وقتي که مي بايد گزيدن دست و لب
از خجالت مهر لب گرديده بي دندانيم

بزم گل بازي فرو چينيم در گلزار قدس
ثابت و سيار را چون گل به يکديگر زنيم

در بساط آفرينش هر چه درد و داغ هست
دسته بنديم و به رغبت همچو گل برسر زنيم

نيست شوري در نمکدان بزم هستي را مگر
داغ خود را خوش نمک از شورش محشر کنيم

قدر در اشک را مژگان چه مي داند که چيست
رشته جان را امانت دار اين گوهر کنيم

همچو مژگان روز و شب در پيش چشم استاده است
از خيالش خويش را چندان که غافل مي کنيم

داغ عشقي را که در صد پرده مي بايد نهان
لاله دامان دشت و شمع محفل مي کنيم

کي به دست سنبل فردوس دل خواهيم داد
ما که در سوداي زلف يار دل دل مي کنيم

هر که دست رد نهد بر سينه افکار ما
از دعا در کار او تيغ دو دستي مي کنيم

قطره چون در موج بهر آويخت دريا مي شود
جان زار خويش را پيوند مويي مي کنيم

هر سر خاري به خون ما کشد تيغ از نيام
ما چه فارغبال در دامان صحرا مي رويم

گر چه ما راه طلب را پاي در گل مي رويم
پيشتر از برق رفتاران به منزل مي رويم

گر چه مي دانيم گوهر نيست در بحر سراب
همچنان ما از پي دنياي باطل مي رويم

زخم خاري صيد ما را مي کشد در خاک و خون
بي سبب تصديع دست و تيغ قاتل مي دهيم

بحر اگر چون پنجه مرجان بود در دست ها
چون جواب تلخ بي منت به سايل مي دهيم

پس از عمري که از نيسان گرفتم قطره آبي
گره شد چون گهر از تشنه چشمان در گلو آبم

چنان از موج رحمت دامن اين بحر خالي شد
که جوهر در جبين خنجر قاتل نمي بابم