ديوان صائب

گرچه در چون غنچه بر روي دو عالم بسته ايم
چشم بر راه نسيم آشنا روي توايم

سنگ را هرچند با گوهر نمي سنجد کسي
قدر ما اين بس که گاهي در ترازوي توايم

اهل مجلس در شکست ما چه يکدل گشته اند؟
ما نه ميناي تهي، نه توبه نشکسته ايم

سيل ما از خاکمال کوه و صحرا فارغ است
در تن خاکي به دريا جوي خود پيوسته ايم

بي نيازيم از وضو چون زاهدان در هر نماز
ما که يکجا دست خود از آرزوها شسته ايم

چون نسوزيم از ندامت، چون نميريم از خمار؟
ما به زخم خود در فيض نمکدان بسته ايم

تا به کي ناخن زني اي شانه دستت خشک باد!
دل به اميدي در آن زلف پريشان بسته ايم

در غم دستار بي مغزان اگر پيچيده اند
ما به سر پيچيدن از دستار فارغ گشته ايم

در ره باطل ز پا چون نقش پا افتاده ايم
کعبه مقصد کجا و ما کجا افتاده ايم

عذر نامقبول ما را کي پذيرند اهل ديد؟
ما که در چاه ضلالت با عصا افتاده ايم

چون کمان و تير در وحشت سراي روزگار
تا به هم پيوسته ايم از هم جدا افتاده ايم

دل بود زاد ره مردان و ما تن پروران
در تنور آتشين از فکر نان افتاده ايم

در خطر گاهي که با کبکب است هم پروز کوه
ما گرانجانان به فکر خانمان افتاده ايم

سير و دور ما ز نه پرگار گردون برترست
گر به ظاهر همچو مرکز در ميان افتاده ايم

مي شود آسوده از نشو و نما تخمي که سوخت
ما ز دوزخ در بهشت جاودان افتاده ايم

رشته جان در تن ما موي آتشديده است
تا به فکر پيچ و تاب آن کمر افتاده ايم

چون گل پيمانه هردم بر سر دستي نه ايم
چون خم مي در دل ميخانه پا افشرده ايم

صد کبورت گر فرستد کعبه، بالين نشکنيم
ما و بت يک روز در بتخانه پا افشرده ايم

گر سر ما بگذرد چون خوشه از گردون، رواست
در زمين قابلي چون دانه پا افشرده ايم

خال او صائب هزاران مور دل پامال کرد
ما عبث در بردن اين دانه پا افشرده ايم

نيست غير از ساده لوحي در بساط ما کمال
صفحه آيينه اي جون طوطي از بر کرده ايم

در شکست ما تأمل چيست اي موج خطر؟
ما درين دريا به اميد تو لنگر کرده ايم

پوست مي اندازد از انديشه اش کام صدف
آب تلخي را که ما در سينه گوهر کرده ايم

از سر تن پروري بگذر که ما صياد را
در قفس از جلوه پهلوي لاغر کرده ايم

ما ره نزديک دور از طبع کاهل کرده ايم
در ميان ره ز غفلت خواب منزل کرده ايم