ديوان صائب

ازور گم کردن اينجا يافت هر کس هر چه يافت
خويش را دانسته در راه طلب گم مي کنم

هرزه خندي شيوه من نيست چون گلهاي باغ
مي برم سر در گريبان و تبسم مي کنم

اين جواب ان غزل صائب که مي گويد فصيح
مي روم در آتش و از دود پي گم مي کنم

خاک را از آب روي خود گلستان مي کنم
قطره اي تا در بساطم هست طوفان مي کنم

از جهان آب و گل تادست شستم چون مسيح
دست در يک کاسه با خورشيد تابان مي کنم

ديده من تا سفيد از گريه چون دستار شد
خواب در يک پيرهن با ماه کنعان مي کنم

تا چو عيسي دست خود از چرک دنيا شسته ام
دست در يک کاسه با خورشيد تابان مي کنم

تنگ ظرفي دستگاه عيش را سازد وسيع
هست تا يک قطره مي در شيشه طوفان مي کنم

هر که از سنگين دلي خون مي کند در کاسه ام
از دل خونگرم من لعل بدخشان مي کنم

چشم مي پوشم نظر بر روي جانان مي کنم
در وصال از دوربيني مشق هجران مي کنم

حق آبي هرکه را بر من چشم من است
در کنار نيل ياد چاه کنعان مي کنم

اصفهان تا چند صائب سرمه در کارم کند
زين زمين حرف دشمن رو به کاشان مي کنم

حسن را در شيوه کامل ساختن حق من است
چشم آهو را به تعليمي سخنگو مي کنم

پيش گام همت من آب باريکي است بحر
کي چو سرو استادگي در هر لب جو مي کنم

چون به مهر و مه بسنجم حسن او در خيال
از ترنج غبغب يوسف ترازو مي کنم

اختيار باغ اگر صائب بود در دست من
خرده گل را سپند آن گل رو مي کنم

چون غم عالم تواند کار برمن تنگ کرد
من که در هر ساغر مي عالم ديگر شوم

قدرداني قطره را دريا کند در ظرف من
نيست کم ظرفي اگر بيخود به يک ساغر شوم

چون کسي بندد به روي خود در فردوس را
پيش رويش چون گذارم چشم حيران را به هم

در نگاه اولين کار دو عالم ساختند
مي دهند اکنون دو چشم مست او ساغر به هم

صائب از تن پروران ياري طمع کردن خطاست
اهل دل را نيست چون در عهد ما پرواي هم

معني بسيار را از لفظ کم جان مي دهم
بحر را در کاسه گرداب جولان مي دهم

کعبه را چون محمل ليلي به يک بانگ بلند
مي کنم ديوانه و سر در بيابان مي دهم

در بهاي بوسه حيرانم چه سازم چون کنم
من که بهر حرف تلخي جان شيرين مي دهم

پيش اهل دل ز زهد خشک مي گويم سخن
جلوه در ميدان آش اسب چوبين مي دهم