ديوان صائب

پي به عيش بي زوال تلخکامي برده ام
کاسه چون چشم تو در زهر هلاهل مي زنم

تيشه فولاد مي گردد به قصد پاي من
در طريق عشق هر گامي که غافل مي زنم

شد بنا گوشم سيه چون لاله از حرف درشت
بخت سبزي کو که جا در دامن صحراکنم

از لطافت شمع من عريان نمي آيد به چشم
به که از بيرون در سير شبستانش کنم

در دلم چون تير اين پهلو نشينان مي خلند
از خدنگ او مگر پهلو نشيني خوش کنم

همت من در فضاي عرش جولان مي زند
سر بر آرد از فلک تخمي که زير گل کنم

چند اوقات گرامي صرف آب و گل کنم
در زمين شور تا کي تخم خود باطل کنم

از جدايي همچنان چون زلف مي لرزد دلم
دست اگر چون خون خود در گردن قاتل کنم

گر شود از تيغ او قسمت دم آبي مرا
خاک را خون در جگر چون طاير بسمل کنم

برق آهي کو که رو در خرمن گردون کنم
اين گره را باز از پيشاني هامون کنم

جذبه اي کوتا سر از زندان تن بيرون کنم
چند لنگر در ضمير خاک چون قارون کنم

من که بر سر خاک مي ريزم به دست ديگران
در جهان بيوفا طرح عمارت چون کنم

رو به هر صحرا که بااين شور چون مجنون کنم
پايکوبان کوه را در دامن هامون کنم

بلبلان را چون توانم مست در گلزار ديد
من که خواهم باغبان را از چمن بيرون کنم

حرف نتواند بر آورد از دهانش سر برون
من درين فکرم زبان را در دهانش چون کنم

باز من در آن جهان مسند ز دست شاه داشت
از نظر بستن خرامش آن نشيمن چون کنم

لامکان چون چشمه سوزن بر دل من تنگ بود
در جهان تنگتر از چشم سوزن چون کنم

در فلاخن مي نهد سيل حوادث کوه را
جمع پاي خويش صائب من به دامن چون کنم

هست در خرمن مرامور و ملخ از دانه بيش
خوشه چينان را به احسان چون هواداري کنم

چون ز غفلت صرف مستي شد مرا سر جوش عمر
به که اين ته جرعه را در کار هشياري کنم

من که نيش پشه اي در خاک و خونم مي کشد
چون دم تيغ حوادث را سپر داري کنم

آه آتشبار من در حسرت اسباب نيست
سينه را پاک از خس و خار تمنا مي کنم

جاي خود را در دل سخت فلک از راستي
با دم گيرا چو صبح راستين وامي کنم

پرتو مه را قياس از نور انجم مي کنم
در محيط قطره سير بحر قلزم مي کنم

چون توانم شمع عالمسوز را در بر گرفت
من که از نور شراري دست و پا گم مي کنم