ديوان صائب

عندليبي را دهن پر زر نکردم در بهار
عاقبت چون گل به کوري خرج آتش شد زرم

من که بودم از سبک مغزان دريا چون حباب
از گراني غوطه زد در کاسه زانو سرم

گرچه مي دارم به سيلي سرخ روي خويش را
مي شود چون لاله خون مرده مي در ساغرم

نيست امروز از جنون اين شور و غوغا بر سرم
در حريم غنچه زد چون لاله سودا بر سرم

ريزش ابر آورد در خنده ما را همچو برق
صحبت ما مي شود از گريه مستانه گرم

من که عالمگير مي گردم ز طوفان چون تنور
در دهانم خاک اگر نان تن آساني خورم

مي کنم در کار ساحل اين کهن تابوت را
تا به کي سيلي درين درياي طوفاني خورم

نعل هرکس را که شوق کعبه در آتش گذاشت
جاي چون مژگان دهد خارمغيلان را به چشم

سرو سيم اندام من تا در گلستان جلوه کرد
شاخ گل شد ميل آتش عندليبان را به چشم

از شکر خند تو مي ريزد نمک در چشم خواب
گر چه صبح نوبهاران خواب مي آرد به چشم

صرف گردد باده ممزوج در پيمانه ات
بس که رخسارت قدح را آب مي آرد به چشم

بس که خوار وزار شد در روزگار حسن تو
ديدن خورشيد تابان آب مي آرد به چشم

بس که شد در روزگار حسن او خورشيد خوار
اشک گرم از ديدنش بي اختيار آيد به چشم

در سر کويي که خورشيد ست يک خونين جگر
نيست ممکن صائب بي اعتبار آيد به چشم

سرو چون با آن قد استاده مي آيد به چشم
سايه در زير پا افتاده مي آيد به چشم

ديده هر کس که حيوان نيست در بحر وجود
کشتي از دست لنگر داده مي آيد به چشم

باده خون دل بود در ديده غم ديدگان
بيغمان را خون دل چون باده مي آيد به چشم

بس که گردون سيه دل تلخ رو افتاده است
صبح خندانش در نگشاده مي آيد به چشم

عزم صادق بي نيازست از دليل ورهنما
سيل را در قطع ره کي جاده مي آيد به چشم

صحبت من در نمي گيرد به کاهل مشربان
هر نفس چون بحر، دامن از کف ساحل کشم

تا کمر دل در غبار جسم پنهان گشته است
کو چنان دستي که اين آيينه را از گل کشم

من که ديدم بارها از رخنه دل کعبه را
خاک در چشمم اگر دست از رکاب دل کشم

در قناعت از صدف کمتر چرا باشد کسي
مي ربايم قطره اي و سر به دريا مي کشم

در پناه اهل عزلت مي گريزم چند گاه
پرده اي بر روي خود از بال عنقا مي کشم

مي زنم هر دم به دل نقش اميد تازه اي
خامه اي در دست دارم نقش عنقا مي کشم