ديوان صائب

باغ جنت را که تنگ است آسمان بر جلوه اش
سر به زير بال بردم در ته پر يافتم

خضر با عمر ابد از چشمه حيوان نيافت
آنچه من در يک دم از شمشير قاتل يافتم

از گرفتاران اين گلشن چه مي پرسي که من
همچو سرو آزادگان را پاي در گل يافتم

اين زمان در کعبه چون سنگ نشانم بيخبر
من که فيض کعبه از سنگ نشان مي يافتم

سفلگان در نعمت از منعم نمي آرند ياد
چون سبو خالي شد ازمي مي شود جوياي خم

مذهب و مشرب به هم آميختن حق من است
مي فشانم گرد راه کعبه را در پاي خم

تنگ ظرفي را چو مينا بر کنار طاق نه
کوه تمکين شو که در ميخانه گيري جاي خم

در حريم سينه ام هر جا نفس پا مي نهد
کاروان زخم افتاده است بر بالاي زخم

رشته پرواز من چون سبزه خوابيده بود
در هواي سرو او چندان که بال و پر زدم

صبح محشر عاجز از ترتيب اوراق من است
بس که خود را در سراغ او به يکديگر زدم

شد دلم از خانه بي روزن گردون سياه
همچو آه از رخنه دل عاقبت بر در زدم

تنگ گيري بر من اي گردون عاجز کش بس است
سوختم از بس نفس در زير خاکستر زدم

بي تو رضوانم به سير گلشن فردوس برد
ناله اي کردم که آتش در دل کوثر زدم

تلخي گفتار بر من زندگي را تلخ داشت
لب ز حرف تلخ شستم غوطه در شکر زدم

مي دواندم ريشه در دل قاتل بيرحم را
زير تيغش پيچ وتابي گر چو جوهر مي زدم

اين که کردم حلقه درها دو چشم خويش را
کاش دل را حلقه اميد بر در مي زدم

جلوه لشکر تن تنها کند در ديده ام
من که تنها چون علم بر قلب لشکر مي زدم

چون شرر بر نقد جان مي لرزم از آهن دلان
در ته سنگ ملامت گرچه نا پيدا شدم

بر سر هر برگ مي لرزد دل بي حاصلم
گرچه در آزادگي چون سرو پا بر جا شدم

در شکستم هر خم طاقي ميان بسته اي است
تا تهي از باده گلرنگ چون مينا شدم

در کنار لاله و گل دارم آتش زيرپا
تا چو شبنم با خبر از عالم بالا شدم

عشق بر هر کس که زورآورد من گشتم خراب
سيل در هر کجا که پا افشرد من ويران شدم

تابع خورشيد باشد سايه در سير و سکون
چون تو هر جايي شدي من نيز هر جايي شدم

نيستم فارغ ز پيچ و تاب از شرمندگي
تا علم چون سرو در گلشن به رعنايي شدم

گفتم از مي گرد کلفت را فرو شويم زدل
مي چو داغ لاله خون مرده شد در ساغرم