ديوان صائب

زنده از ياد حقم من ورنه در اين خاکدان
صد کفن پوسانده بودم گر به جان مي زيستم

خنده مي آمد مرا چون گل بر اوضاع جهان
با لب خندان اگر در گلستان مي زيستم

ماهي بي آب در خشکي چشان غلطد به خاک
دور ازان جان جهان صائب چنان مي زيستم

بس که بر حسن گلو سوز تو دل مي سوزدم
در حرم ايمن ز چشم شور زمزم نيستم

نان من پخته است چون خورشيد هر جا مي روم
در تنور اتشين ز انديشه نان نيستم

رزق مي آيد به پاي خويش تا دندان به جاست
آسيا تا هست در انديشه نان نيستم

دامن پاک قيامت را چرا در خون کشم
من که زخم از خنده خود همچو گل برداشتم

کار روغن مي کند با شعله بيباک آب
شد زياد از تيغ او شوري که در سر داشتم

نشتر از نامردمي در پرده چشمم شکست
از ره هر کس به مژگان خار و خس برداشتم

آن که در گردنکشي ميناي مي را داغ داشت
تا سحر لب بر لب او همچو ساغر داشتم

زنده ام فکر عمارت کرد چون قارون به خاک
ياد ايامي که خشتي در ته سر داشتم

عشرت روي زمين در دل مرا آن روز بود
کز خط ريحان او بر دل غباري داشتم

نعل برگ عيش چون برگ خزان در آتش است
ورنه من هم پيش ازين باغ و بهاري داشتم

شد به کوري خرج روي سخت اين آهن دلان
در دل چون سنگ پنهان گر شراري داشتم

بي پر و بالي مرا محبوس دارد در فلک
مي شکستم بيضه را گربال و پر مي داشتم

در جگر مي ساختم پنهان ز بيم چشم زخم
از دم تيغ تو هر زخمي که بر مي داشتم

دست من هر چند ازان موي ميان کوتاه بود
در رگ جان پيچ و تاب آن کمر مي داشتم

عاقبت مشق جنون من به جايي مي رسيد
روي نو خط ترا گر در نظر مي داشتم

جيب و دامان فلک پر مي شد از گفتار من
در سخن صائب هم آوازي اگر مي داشتم

سود من در پله نقصان ز بي سرمايگي است
مي شدم سيمرغ اگر بال مگس مي داشتم

اين زمان شد سينه ام تاريک ورنه پيش ازين
صبح را آيينه در پيش نفس مي داشتم

گر نمي گرديد در عالم کس من بي کسي
از کسان صائب من بيکس چه کس مي داشتم

آنچه از خون جگر در کاسه من کرد چرخ
جمع اگر مي ساختم ميخانه اي مي داشتم

باده را مي داشت خونم داغ از جوش نشاط
در نظر گر دست و تيغ قاتلي مي داشتم

سوختم تا ره در آن زلف معنبر يافتم
خشک چون سوزن شدم کاين رشته را سر يافتم