ديوان صائب

بر دلم صائب چو کوه قاف مي آيد گران
گر پري داخل شود در خلوت انديشه ام

چشم سوزن خيره گردد از صفاي خرقه ام
بخته چون انجم شود گم در ضياي خرقه ام

بس که گرديدم به گرد خويش صائب چون فلک
دانه دل نرم شد در آسياي خرقه ام

شد گل صد برگ خار از اشک خوش پرگاله ام
سبزه خوابيده در گلشن نماند از ناله ام

بس که باشد شکوه هاي آتشين در نامه ام
دود بر مي آرد از بال سمندر نامه ام

گرچه از خامي سيه گرديده يکسر نامه ام
مي کند در بحر رحمت کار عنبر نامه ام

راز با هر ساده لوحي در ميان نتوان نهاد
نيست چون پروانه مغرور جز پر نامه ام

از مروت نيست خون کردن دل احباب را
ورنه دارد شکوه ها در سينه مضمر نامه ام

آن سيه روزم خود که در ايام عمر خود نديد
نور را درخواب چشم روزن کاشانه ام

در بناي صبر من غم رخنه نتواند فکند
من نه آن تيغم که هر سنگي کند دندانه ام

کوه غم رطل گران طبع خرسند من است
چون گهر در سنگ سيراب است دايم دانه ام

سيل در ويراني من بي گناه افتاده است
آب بر مي آورد چون چشم از خود خانه ام

در مذاق من شراب تلخ آب زندگي است
شيشه چون خالي شد از مي پر شد پيمانه ام

گرچه از گنج گهر کردم جهان را بي نياز
نيست شمعي غير چشم جغد در ويرانه ام

در نبندد چون کمان برروي مهمان خانه ام
مي ستاند چوب منع از دست دربان خانه ام

از هواي خود شود پيوسته ويران خانه ام
مي کشد از رخنه ديوار و در خميازه ها

حرف مهر از دشمن خونخوار باور مي کنم
داغ دارد صبح را در ساده لوحي سينه ام

سبزه من مي کند نشو و نما در زير سنگ
نيست کوه غم گران بر خاطر بي کينه ام

من که از نظاره يوسف نمي رفتم ز جا
نوخطي ديدم که بازي کرد دل در سينه ام

صاف چون صبح است با عالم دل بي کينه ام
مي توان رو ديد از روشندلي در سينه ام

داشت چون طوطي نهان در زنگ خودبيني مرا
تا نظر بستم ز خود بي زنگ شد آيينه ام

زشت و زيبا وبلند و پست از روشندلي
در نظر آيد به يک دندانه چون آيينه ام

مي پذيرم گرچه هر نقشي که مي آيد به چشم
در برون کردن زدل مردانه چون آيينه ام

چرخ کاه کهنه اي مي داد پيش از من به باد
دانه من در آسياي آسمان انداختم

ناله بي پرده را در خلوت او راه نيست
ورنه اين نه پرده را از يک فغان مي سوختم