ديوان صائب

نيست صائب غير آه نا اميدي خوشه اش
تخم اميدي که من در شوره زار افکنده ام

مدتي چون غنچه در خون جگر پيچيده ام
تا درين گلزار چون گل يک دهن خنديده ام

شعله بي مايه ام با خار و خس در دارو گير
خورده ام صد زخم تايک پيرهن باليده ام

تا چو مي صائب کلامم پخته و رنگين شده است
در حريم سينه خم سالها جوشيده ام

مي کند در پيش پا ديدن نگاهم کوتهي
بس که از شرم غدار او نظر دزديده ام

سالها در پرده دل خون خود را خورده ام
تا درين گلزار چون گل يک دهن خنديده ام

کي پريشان مي کند خواب اجل صائب مرا
من که در بيداري اين خواب پريشان ديده ام

چشم آن دارم که دامان مرا پر گل کند
پاي پرخاري که در دامان تر پيچيده ام

پيش چشم من سواد شهر خون مرده اي است
نقش خود چون لاله در دامان صحرا ديده ام

تيغ اگر از آسمان بر فرق من باريده است
خار در چشمم اگر هرگز به بالا ديده ام

در کنار گل چو شبنم خار دارم زير پا
روي گرمي تا ازان خورشيد سيما ديده ام

نشاه صهباي عشرت را نمي دانم که چيست
خوشه اي از دور در دست ثريا ديده ام

نيست صائب هيچ کس در خرده بيني همچو من
صد سواد اعظم از خال سويدا ديده ام

گر بگويم خواب شيرين تلخ بر مردم شود
آنقدر فيضي که من در پرده شب ديده ام

پاي لغز صد هزاران عاشق لب تشنه است
چاه سيميني که من در سيب غبغب ديده ام

چون به تلخي نگذرانم روزگار خويش را
من که نوش خلق را در نيش عقرب ديده ام

به که مهر خامشي بر لب زنم اظهار را
من که صائب قتل خود در عرض مطلب ديده ام

نيست چون شبنم مرا مانع کسي از قرب گل
از ادب من حلقه بيرون در گرديده ام

بيخودي چون غنچه در من دست و دل نگذاشته است
مي کند باد سحر گاهي گريبان پاره ام

پيشتر زان کز شفق رنگين شود جام هلال
کاسه در خون جگر مي زد دل خونخواره ام

زخم من در آرزوي مشک مي غلطد به خون
بهر نو خطان گريبان مي درد نظاره ام

چشم من صائب به روي نوخطان واکرده اند
ماه را کي در نظر مي آورد نظاره ام

غوطه در خون زد سپهر از ناخن انديشه ام
بيستون يک دانه ياقوت شد از تيشه ام

آن سبکدستم که چون در بيستون رو آورم
چون سپند از جاي خيزد پيش پاي تيشه ام

تا چه گلها سايه ام در دامن گردون کند
کوچه باغ خلد شد مغز زمين از ريشه ام