ديوان صائب

کام و ناکامي درين گلشن هم آغوش همند
بيشتر از فصلها در فصل گل باشد ز کام

چون در دوزخ دهان گر چند روزي بسته شد
باز شد چندين دراز جنت به روي خاص و عام

نيست در سالي دو عيد افزون و از فرخندگي
عيد باشد مردمان را سي شب اين ماه تمام

طبع سرکش در ربود از من عنان اختيار
تا کي اين گلگون درآيد زير ران توبه ام

در شکست کشتي من موج خونخواري شده است
هر لب ناني که بر خوان فلک بشکسته ام

در دل آهن دم جان بخش را تاثير نيست
بي سبب خود را به عيسي همچو سوزن بسته ام

ز خم سنگ آسوده سازد مار را از پيچ وتاب
از جوانمردي کمر در خون دشمن بسته ام

دانه اي هرچند صائب بس بود سالي مرا
من کمر چون مور در تاراج خرمن بسته ام

باطنم از جوهر ذاتي است پر نقش و نگار
گرچه چون آيينه در ظاهر زمين ساده ام

در جهان آب و گل از درد و داغ عشق او
دوزخي دارم که از ياد بهشت افتاده ام

خارو گل آب از بهارستان وحدت مي خورد
من ز غفلت در تميز خوب وزشت افتاده ام

من که صائب تا به گردن در گل تن مانده ام
زين چه حاصل کز ازل گردون سرشت افتاده ام

بر لب بام خطر نتوان به خواب امن رفت
در بهشتم تا ز اوج اعتبار افتاده ام

هيچ کس حق نمک چون من نمي دارد نگاه
داده ام حاصل اگر در شوره زار افتاده ام

پيرکنعان چون به من در گريه همچشمي کند
او ز يوسف من ز يوسف زار دورافتاده ام

هست اگر کيفيتي بازندگي در بيخودي است
تا به حال خويش مي آيم ز حال افتاده ام

مردم آزاده را يک جامه چون سرومست بس
کافرم در عمر خود گرتن به زينت داده ام

در چنين وقتي که بي پرواز شد زلف سخن
از پريشان خاطريها شانه را گم کرده ام

درد و داغ عشق دارد از بهشتم بي نياز
در دل دوزخ سر از کوثر برون آورده ام

جلوه زندان کند در چشم من شهر سبا
هدهد خوش مژده ام دور از سليمان مانده ام

از بلندي شمع من پرتو به دور انداخته است
غير پندارد که من در زير دامان مانده ام

چون سکندر تشنه لب بسيار دارم هر طرف
گرچه در ظلمت نهان چون آب حيوان مانده ام

گرچه در دنيا مرا بي اختيار آورده اند
منفعل از خويش چون نا خوانده مهمان مانده ام

مي رساند بال و پر از خوشه صائب دانه ام
در ضمير خاک اگر يک چند پنهان مانده ام

مطلبم زين نعل وارون جز تلاش نام نيست
چون عقيق از نام در ظاهر اگر دل کنده ام