ديوان صائب

در لباس از خون بلبل جامه رنگين مي کند
هر که صائب مي زند بر گوشه دستار گل

رخنه اي تا هست فيض آفتاب حسن هست
بلبل ما در قفس مست است از احسان گل

چرا بي بوي پيراهن به کنعان باد مصر آيد
مشو در هر نفس زنهار از ياد خدا غافل

چو آهن پاره پرگار غافل نيست از مرکز
شود در وجد چون صاحبدلان از ياد خدا غافل

در حضور آن که مرا کرد فراموش و نخواند
به چه اميد کنم نامه خود را ارسال

ز سايه در جگر خاک خون کند صائب
کشيد بس که به خون دامن آن بلند نهال

نه برق در تو نه باد جهان نورد رسد
به اين شتاب کجا مي روي کجا اي دل

چنان مکن که دل ما در اضطراب آيد
که عرش مي تپد از بال و پرفشاني دل

مرا ز پست و بلند سپهر باکي نيست
به يک قرار بود مهر در طلوع و افول

بر جا نماند آن که بود چون شراره اش
در زير پاي تخت رواني ز دود دل

از ظلم خويش ظالم اگر در هراس نيست
پيکان به جسم بهر چه جا مي کند بدل

در بسته باغ رابه ته بال خود گرفت
هر بلبلي که ساخت ز گل با خيال گل

ديوانه اي که بي دف و ني در سماع بود
ساکن شود چگونه به دور جمال گل

کردم نهفته در دل صد پاره راز عشق
غافل که بيش مي شود از برگ بوي گل

کي چشم گستاخ مرا راه تماشا مي دهد
رويي که دارد از عرق چندين نگهبان در بغل

هر جا که دفتر واکند آن يوسف گل پيرهن
صبح قيامت مي نهد از شرم ديوان در بغل

زان سان که سنبل چشمه را از ديده ها پنهان کند
دارد چنان چشم مرا خواب پريشان در بغل

چون غنچه سراز جيب خود بهر چه بيرون آورم
من کز خيال روي او دارم گلستان در بغل

کو جذبه اي تا بگذرم زين خارزار بي امان
تا کي فراهم آورم چون غنچه دامان در بغل

صد تيره آه از سينه اش يکبار مي آيد برون
آن را که چون ترکش بود صدرنگ پيکان در بغل

از گنج بي پايان حق دخل کريمان مي رسد
هرگز نماند مهر را دست زرافشان در بغل

دست حوادث کوته است از دامن آزار من
دارم چو بحر از موج خود صد تيغ عريان در بغل

ما و خرابات مغان کز وسعت مشرب بود
هرمور از خود رفته را ملک سليمان در بغل

گل مي کند صائب همان از سينه پر خون من
چندان که سازم داغ را چون لاله پنهان در بغل

تا در پس اين پرده است دل صاف نمي گردد
چون زنده دلان بگذر از پرده خواب اول