ديوان صائب

مي کند رسوا ترازو جنس ناسنجيده را
مردم سنجيده را ازشکوه در حشر از ميزان چه باک ؟

در نظرها عزت طوطي ز طاوس است بيش
نيست گر رنگين سخن را جامه رنگين چه باک؟

مي توان با تازه رويان شد قرين از چشم پاک
در گلستان است شبنم خوش نشين از چشم پاک

ميکند آب گهر را تلخ در کام صدف
قطره اشکي که افتد بر زمين از چشم پاک

در تلاش نعمت دنيا عرق ريزي مکن
اي بهشتي رو چه ريزي آب کوثر را به خاک؟

هر که نقش خويش را در خاکساري ديده است
مي نهد چون بوريا پهلوي لاغررا به خاک

شرمساري مي برد صائب به خلدش بي حساب
هرکه در محشر ز خود شرمنده مي خيزد زخاک

نيست نم در جوي من چون گردن ميناي خشک
يک کف خاک است برسرمغزم از سوداي خشک

مي رساندم پيش ازين از شيشه خالي شراب
مي خلد مي در دلم امروز چون ميناي خشک

غوره من شد مويز از سردي دنياي خشک
سوخت خون چون نافه ام در دل ازين صحراي خشک

سخن که نيست در او درد، تيغ بي آب است
زبان خويش بشو صائب از نصيحت خشک

هر عقده اي که در دل من بود باز کرد
باشد بجا اگر دهم از ديده جاي اشک

در حوصله اش قطره شود گوهر شهوار
آن را که بود همچو صدف کام و دهان پاک

بزمي که دراو نغمه تر پرده نشين است
رگ در تن من چون رگ طنبور شود خشک

در هيچ سري نيست که سوداي ختن نيست
تا نغز که از بوي خود آباد کند مشک

يک سر مو در اطاعت گرچه کوتاهي نکرد
با دل من زلف او دارد همان صد حلقه جنگ

پاي سعي ديگران آمد گر از صحرا به سنگ
در وطن آمد مرا از خواب سنگين پا به سنگ

گر به سنگ آمد ز ساحل کشتي اميد خلق
صائب آمد کشتي ما در دل دريا به سنگ

از محک پروا ندارد نقره کامل عيار
سر نپيچد هر که در سودا شود کامل ز سنگ

در جنون از سنگ طفلان شکوه کافر نعمتي است
کرد خوانسالار قسمت نقل اين محفل ز سنگ

در گذر از بيستون چون برق اي شيرين مباد
سر زند چون لاله خونين پنجه اي غافل زسنگ

به شکوهي که نشسته است مرا در دل عشق
هيچ شاهي ننشسته است چنان بر او رنگ

دل مخور در طمع مزد که سازد ز شرار
دهن تيشه فرهاد پر از زر رگ سنگ

شد ز تر دستي من بس که توانگر رگ سنگ
گشت سيرابتر از لعل شرر در رگ سنگ

خط برآورد از حجاب آن چهره مستور را
در بهار از پوست مي آيد برون ناچار گل