ديوان صائب

عجب دارم که تا صبح قيامت بي صفا گردد
که در زنجير دارد حسن راخط چو زنجيرش

به صد بي تابي يوسف ز خلوت مي دود بيرون
اگر در خانه آيينه گردد عکس دمسازش

چه مي پرسي ز احوال شرار ما و پروازش
که در يک نقطه طي شد جلوه انجام و آغازش

لبش راه سخن بسته است بر عاشق، ولي دارد
ز هر مژگان زباني در دهن چشم سخنسازش

در آن محفل که شمع آن روي حيرت آفرين باشد
سپند از جاي خود برخاستن گردد فراموشش

صباحت بيش ازين در مشرق امکان نمي باشد
که از آب گهر شد بي صفا شيرين بناگوشش

ز وصل آن دهن بردار صائب کام پيش از خط
که پي گم مي کند در دور خط سرچشمه نوشش

که حد دارد تواند شد طرف با حسن بيباکش ؟
که با آن سرکشي چون سايه باشد سرو در خاکش

چه باشد حال دل در دست او يارب،که مي پيچد
به خود چون زلف جوهر بيضه فولاد درچنگش

به فکر ما خمار آلودگان ساقي کجا افتد؟
که مي گردد مي نارس ز تمکين کهنه در جامش

چسان در حلقه آغوش گيرم سرو نازي را
که از شوخي نگين را ازنگين دان مي کند نامش

من آن آتش نوا مرغم که صيد هرکه گرديدم
کند رقص سپند از شادماني دانه در دامش

من آن روزي که نخلش بارور مي گشت مي گفتم
که خونها در دل عالم کند سيب زنخدانش

گوارا باد شرم همت آن لبهاي نوخط را
که جان بخشي کند در پرده شب آب حيوانش

زطفلي گر چه پشت وروي تيغ ازهم نمي داند
سراسر مي رود در سينه ها زخم نمايانش

چه بال و پر گشايد در دل چون چشم مور من؟
پريزادي که باشد چون قفس ملک سليمانش

به آه سرد من آن شاخ گل سر در نمي آرد
و گرنه هرنسيمي مي برد از راه بيرونش

سفال از بوي ريحان غوطه در درياي عنبر زد
همان خشک است مغز عاشقان از خط شبگونش

سفر در خويش کردن بي نيازي بار مي آرد
خوشا ديوانه اي کز سينه باشد بر مجنونش

ز عقل خام طينت پختگي جويي، نمي بيني
که در خم جاي دارد چون مي نارس فلاطونش

ازان در چشم او عاشق بود از خاک ره کمتر
که قمري مي کند نقش قدم را سرو سيمينش

دگر ماه نوي بر سينه من مي زند ناخن
که گوهر در صدف پنهان شده است از شرم پروينش

مرا شمشاد قدي ميکشد در خاک و خون صائب
که سر چون بيد مجنون برندارد سرو از پايش

ازان در دل گره چون لاله دارم شکوه خونين
که خاکستر شود اشک کباب از گرمي خويش

به خال او سپردم خرده جان را،ندانستم
که در ايام خط پنهان کند رو خال هندويش