ديوان صائب

داغ در دل هست، اگر بر سر نباشد گو مباش
حلقه بيرون درگر زر نباشد گو مباش

از تپيدن مي توان کوتاه کرد اين راه را
قوت پرواز اگر در پر نباشد گو مباش

دل چو شد بي عشق،لرزيدن بر او بي حاصل است
در بغل اين فرد باطل گر نباشد گو مباش

من که صائب لعل سازم سنگ را ازخون دل
در زمين چون تنگ چشمان گنج گوهر گو مباش

دل نمي لرزد به صيد رام اين صياد را
در قفس زنهار بي بال و پر افشاني مباش

دل به دست آور که مي در ساغرش خون مي شود
باده پيمايي که برآتش کبابي نيستش

سرو ازان در چار موسم تازه روي و خرم است
کز تهيدستي به دل بيم حسابي نيستش

خون گل در باغ بي ديوار مي باشد هدر
واي بر حسني که بر سر ديده باني نيستش

چون نمکدان در نمک پاشي است سر تا پا دهان
آن که وقت بوسه دادنها دهاني نيستش

هرکه دارد خرده خود از نواسنجان دريغ
همچو گل در هفته اي مي ريزد از هم دفترش

شمع من در هر که آتش مي زند پروانه وار
رنگ عشق تازه اي مي ريزد ازخاکسترش

آن پرپر و همچو حسن خود غريب افتاده است
من سفر ناکرده در خاک وطن مي جويمش

تن به سختي ده اگر از اهل ايماني، که هست
سبحه را در دل گره از رشته زنار بيش

خواب امني را که مي جستم به صد چشم از جهان
بعد عمري يافتم در سايه ديوار خويش

آهوان ناز سگ ليلي به مجنون مي کنند
عشق در هر جا که باشد مي کند تأثير خويش

نامه اش چون نامه صبح است در محشر سفيد
هر که از اشک ندامت دادشست و شوي خويش

ز بس خون گريه کرد از رشک روي آتشين او
چو رنگ لعل پنهان در دل خوناب شد آتش

گره چون گريه گرديده است شبنم درگلوي گل
ننوشد آب خوش هرکس که دارد در کمين آتش

فرو خور خشم راگر زنده مي خواهي دل خودرا
که کارآب حيوان مي کند در خوردن اين آتش

خطش زان درنظر چون موي آتش ديده مي آيد
که ياقوت لب او راست در زير نگين آتش

زبس از زلف او در شانه کردن مشک مي ريزد
چوپاي شمع تاريک است پاي سرو آزادش

عرق را روي آتشناک او در پرده مي سوزد
ز استغنا نمي جوشد به شبنم خون گلزارش

اگر چون بوسه حرف تلخ او شيرين بود، شايد
که در تنگ شکر شبها به روز آورده گفتارش

نظر چون از گل بي خار اين گلزار بردارم؟
که چون مژگان دواند ريشه در دل خار ديوارش

به هرجاسرو او در جلوه آيد، کبک مي سازد
به تيغ کوه خون خود حلال از شرم رفتارش