ديوان صائب

کار ما چون زلف خوبان در گره افتاده است
مي کني سر رشته گم صائب ز کار ما مپرس

شور بحر از لوح کشتي مي توان چون آب خواند
در دل صد پاره ما بنگر از طوفان مپرس

بند و زندان بر دل خوش مشرب من بار نيست
کز دل واکرده دارم پيشگاهي در قفس

دامگاه تازه اي پرواز را منظور بود
اين که مي کردم نفس را راست گاهي در قفس

چشم وا کردن به روي بيوفايان مشکل است
کاش مي بود از حريم بيضه راهي در قفس

شد ز خط لعل تو ايمن ز شبيخون هوس
در شب تار بود شهد مسلم ز مگس

خضر در چشمه حيوان ز سياهي ره برد
خال و خط رهبر آن کنج دهان ما را بس

غير از سپند خال که رو سخت کرده است
در آتش اين چنين ننشسته است هيچ کس

در هيچ ذره نيست که شوري ز عشق نيست
صائب ز قيد عشق نجسته است هيچ کس

زان پيش که در خاک رود، قطره خود را
حيف است که پيوسته به دريا نکند کس

در چشم کند خانه، مگس را چو دهي روي
با سفله همان به که مدارا نکند کس

مي پرد گوش اجابت در هواي ناله ات
هايهايي سر کن اي بيدرد، هي هي زود باش

نشأه زنداني بود در شيشه هاي سر به مهر
گرسري داري به شور عشق،بي دستار باش

تا بخندد بر رخت پيشاني منزل چو صبح
هم به همت، هم به دست و پاي در شبگير باش

از گرفتاري مشو غافل در ايام نشاط
گر به گلشن مي روي چون آب با زنجير باش

در حريم عشق و بزم حسن تا راهت دهند
سينه بي کينه و آيينه بي زنگ باش

گاه در پاي خم و گه بر سر سجاده باش
باسفال و جام زريکرنگ همچون باده باش

ازکمان توست هر تيري که در دل مي خلد
راست شو، از تير طعن کج نظر آسوده باش

دست تا از توست، دست از دامن ريزش مدار
تا نمي در شيشه داري تشنه پيمانه باش

در حضور اهل دل چون گل سراپا گوش شو
پيش اهل حال چون سوسن زبان يکسر مباش

صبح نزديک است، نور شمع مي گيرد هوا
بيش ازين اي بيخبر در بند بال و پر مباش

طي عرض راه، طول راه را سازد زياد
در ره حق همچو مستان هر طرف مايل مباش

سيم وزر را نيست چون سيماب دريک جا قرار
چون صدف در فکر جمع گوهر غلطان مباش

سرمه کن از برق بينش پرده هاي خواب را
بيش ازين در زير ابر اي ديده روشن مباش

چون حباب اين عقده کز کسب هوا در کار توست
از نسيمي عين دريا مي شود غمگين مباش