ديوان صائب

زان خط ظالم مشو غافل که در هر حلقه اي
فتنه ها آماده چون دور قمر دارد هنوز

گر چه زلف کافرش را خط مسلمان کرده است
سبحه در دل صد گره دارد ز زنارش هنوز

نرگسش از دود تلخ خط اگر پژمرده شد
چين ابرو در زبان بازي است چون سوسن هنوز

گر چه از بادخزان زير وزبر شد گلشنش
مي پرد چشم و دل صائب در آن گلشن هنوز

عشق با عقل محال است شود در دل جمع
اين دو تيغ است که همخانه نگردد هرگز

خوشا سري که ز شور جنون بود در گرد
خوشا دلي که به بال تپش کند پرواز

شد آفتاب تو در ابر خط نهان هر چند
ز عارض تو شود ديده ها پر آب هنوز

منت مکش ز سرمه که آن چشم خوش نگاه
در بردن دل است ز دنباله بي نياز

دل خون شد و همان ستم آسمان بجاست
گل کرد شمع (و)باد صبا در بدر هنوز

ماتم و سور جهان با يکدگر آميخته است
خنده ها چون برق دارد ابر گريان در لباس

شرم همت يادگير از يوسف مصري که داد
نور بينش را به چشم پير کنعان در لباس

تا نگردد عيش شيرينش ز چشم شور تلخ
از سر پر مغز گردد پسته خندان در لباس

راز عشق از پرده پوشي مي شود رسوا که هست
باوجود نافه، بوي مشک عريان در لباس

درد پيري را جواني مي کند درمان و بس
آه کاين درمان نباشد در دکان هيچ کس

در بيابان طلب چون گردباد از ضعف تن
گرد مي خيزد زمن تا راست مي سازم نفس

مي شود شمع اميدش روشن از باد صبا
هرکه در راه طلب چون لاله مي سوزد نفس

اي که مي پرسي که در ملک محبت باب چيست
اشک گرم وچهره خونين همين باب است وبس

موج در هرجنبش از حالي به حالي مي رود
بحر لنگردار يکتايي به يک حال است وبس

همچو مجنون هيچ کس از رفتن ما داغ نيست
چشم آهو در قفاي ما به دنيا است وبس

از دل آگاه در عالم همين نام است و بس
چشم بيداري که ديدم حلقه دام است وبس

پي به کنه خويش نتوان برد بي ترک خودي
راه اين ويرانه در بسته از بام است وبس

هرکه را ديدم صائب پخته مي گويد سخن
در ميان اهل معني فکر ما خام است وبس

تا مگر بر چون خودي در گفتگو غالب شوند
مطلب ارباب علم از قيل و قال اين است و بس

در تنور سينه خم جوش اين مي را ببين
نشأه اين باده رااز ساغر و مينا مپرس

چون شرر انجام ما در نقطه آغاز بود
ديگر از آغاز و از انجام کار ما مپرس