ديوان محتشم کاشاني

ديروز با تو دل را صدپرده در ميان بود
امروز در ميان نيست جز پرده حجابي

ز براي صيد جانها چو شکار پيشه ترکان
ز نگاه در کميني ز کرشمه در کماني

خوش رفتي آخر محتشم آسوده در خواب عدم
هرگز نکردي در جهان خوابي به اين آسودگي

يک طرف در نيت پرواز باز جان شکار
يک طرف در اضطراب مرگ مرغ بسملي

افسوس محتشم که ره نطق بست و ماند
در کان طبع نادره در هاي مخزني

زانگبين است مگر فرش حريم در او
که چنين مانده در او پاي دل هرجائي

از باده لاله تو چو در ژاله ميرود
خون قطره قطره در جگر لاله ميرود

هست در عشق قماري که حرج نيست در آن
گرچه بر روي مصلاي پيامبر بازند

اي در درون صد شکر ستان برون فرست
چيزي که هست در همه گيتي زکات فرض

در عين بسملم در انکار اگر زند
من با سر بريده شوم خود گواه او

الماس ريزه ريخته در چشم غيرتم
هر برگ گل که ريخته در خوابگاه او

گر کار تو در پرهيز پر پيش نمي آيد
در وادي رسوائي من پيش نهم گامي

جز وي به که داد ايزد در سلک سرافرازان
اقبال شهنشاهي در مرتبه خاني

در جهانگيري به يک گردش سراپاي جهان
همچو مرکز در ميان خط پرگار تو باد

کرد بي زحمت در انگشت سليمان دست غيب
در سواد ملک آن خاتم که ديوان يافتند

يد مؤيد حيدر علي عالي قدر
کننده در خيبر کننده در هيجا

کسي که در ظلمات رحم کند تصوير
که در بصيرت او شک کند به جز اعما

از بس فشردن عرق انفعال تو
در آتش ار دود به در آيد تر آفتاب

آئينه نهفته در آئينه دان شود
گيرد اگر به فرض تو را در بر آفتاب

در آفتاب رنگ ز شرم رخت نماند
مثل گل نچيده که ماند در آفتاب

در پاي صولجان تو افتاد همچو گوي
با آن که مهتريش بود در خور آفتاب

در کشوري که لمعه فرو شد جمال او
باشد شبه فروش در آن کشور آفتاب

تا در صف کواکب و در جنب عترتت
گاهي نمايد اکبر و گه اصغر آفتاب

از تقدم در امور مؤمنان نعم الامير
وز تقدس در صلوة قدسيان نعم الامام

ور نکردي مهر ذاتش در طبايع انطباع
نور ايمان را نبودي در ضماير ارتسام