ديوان صائب

اختلافي نيست در شست و کمان وتير، ليک
مي کند پرواز هر تير از کمان رنگ دگر

گر چه غير ازيک نوا در پرده خورشيد نيست
مي شود هر ذره دست افشان به آهنگ دگر

در چنين وقتي که شد چون شيشه نازک پاي من
مي شود درراه من هرنقش پا، سنگ دگر

موجه ريگ روان را نعل در آتش بود
ساده لوح آن کس که مي پيچد به کف دامان عمر

نيست جز خون روزي اطفال صائب در رحم
مي توان بردن به پايان راه از عنوان عمر

وقت آن گل پيرهن خوش کز نسيم مرحمت
کرد در پيرانه سر يعقوب ما را ديده ور

نيست ممکن از رواني اشگ رامانع شدن
دارد از بي دست وپايي در گره صد پا گهر

از لب خامش صدف دندانه سازد تيغ را
بس که شد در عهد ما قحط خريدار گهر

روزي که ما بي زبانان بي طلب خواهد رساند
آنکه پيش از طفل در پستان کند انشاي شير

آنکه مي آيد زطفلي از دهانش بوي شير
مي گدازد عاشقان را چون شکر در جوي شير

نيست در مصر قناعت تشنه چشمي حرص را
خشک مي آيد برون اينجا شکر از جوي شير

در حريم صبح صائب پاک کن دل از خودي
کز غباري از صفا بيمايه گردد روي شير

نداري چون ز معني بهره اي باري مکن دعوي
که در پرواز گردد مرغ کوته بال رسواتر

اگر در آتش افتد پاک طينت فيض مي بخشد
که گل گردد براي رفع درد سر گلاب آخر

چه آتش بود عشق انداخت در دامان اين صحرا
که شد هر دانه زنجير مجنون دانه اخگر

کاش در زندکي از خاک مرا بر مي داشت
آن که بر تربت من سايه فکند آخر کار

گر چه در شرم و حيا چهره مريم مثل است
هست رخسار تو صد پرده ازو شرمين تر

يکي است نسبت خارو حرير در ره من
مرا که از سر خود فارغم ز پا چه خبر؟

عاشق چگونه در نظر آرد ترا، که هست
سر تا به پاي حسن تو از هم رميده تر

گر بنگري به ديده عبرت، اشاره اي است
هر ماه نو به جلوه پا در رکاب عمر

تا نشويي دست از دنيا مياور رو به حق
نيست جايز در شريعت بي وضو کردن نماز

از دل خوش مشرب ما دست آفت کوته است
در دل آتش شود اين دانه بيباک سبز

کي به درد آيد دلش از رنگ زرد سايلان؟
رو سياهي را که نان شد در بغل ز امساک سبز

بيغبار غم نخيزد آه سرد از سينه ها
در سفال خشک ريحان کي شود بي خاک سبز

در پي طوطي نهان شد گر چه تنگ شکرش
خانه ها از خنده اش پر نوش ميگردد هنوز