ديوان صائب

گر چه گوهر مي فشاند در کنار خار و خس
جبهه اي دايم تر از شرم سخا دارد بهار

از فروغ لاله آتش زير پا دارد بهار
چون گل رعنا خزان را در قفا دارد بهار

چشم تا وا کرده اي چون شبنم گل رفته است
در رکاب زرنگار برق، پا دارد بهار

مي شود در جلوه اي کوتاه چون مد شهاب
دل منه چون غافلان بر طول ايام بهار

ابرهاي تيره بي مي مي کند دل را سياه
باده روشن به دست آور در ايام بهار

خار و گل در پله ميزان تردستان يکي است
چون کنم قطع اميد از رحمت عام بهار؟

اي بر روي تو از آينه گل صافتر
فتنه روي زمين زلف تو را در زير سر

بوسه اي در کار من کن زان لب همچون شکر
تا به چشم شاه شيرين باشي اي صوفي پسر

در گره بسته است دريا آب خود راچون گهر
خشک مي آيد برون از بحر چون قلاب ابر

مي کند دلهاي شب در گريه طوفان، ديده ام
مي شود گويا به چشمم پرده هاي خواب ابر

در زمان تنگدستي دل به حق روي آورد
روبه دريا مي رود چون مي شود بي آب ابر

بر چراغ صبح مي لرزد دل پروانه بيش
حسن دل را کرد در دوران خط بيتاب تر

هر قدر در موج سنبل چشمه طوفان مي کند
نيست از چشم تر عاشق پريشان خواب تر

پا ز چشم خويش کن در کوچه باغ زلف يار
کاين ره خوابيده ازمخمل بود خوش خواب تر

چون شمارم در قناعت خويش را ثابت قدم؟
من که از خرمن دلم بر دانه لرزد بيشتر

مي دهد مهلت بدان را خاک بيش از نيکوان
در سفال تشنه، درد از صاف ماند بيشتر

خار خار دلبري از خط فزون شد حسن را
حرص گل در جمع زر گردد زدامان بيشتر

پرده پوشي مي کند بي پرده راز عشق را
مي کشد اين شمع قد در زير دامان بيشتر

تا که زلف افشاند بر صحرا که از موج سراب
روي صحرا سنبلستان مي نمايد در نظر

شوخ چشمي را که شوخي سر به صحرا مي دهد
خلوت آيينه زندان مي نمايد در نظر

از سبک مغزي نمي پيچد به خود چون گردباد
نيست هر کس را که اوج اعتباري در نظر

گرچه در ظاهر ز دنيا چشم خود پوشيده ام
مي تراود هر نفس زين زخم خوناب دگر

شسته ايم از عالم اسباب ما هرچند دست
حلقه بر در مي زند هر لحظه سيلاب دگر

مي رسيدش ،بنده شايسته گر مي کرد ناز
جز تو گر مي بود در عالم خداوند دگر

چون نباشد خواب من شيرين در آغوش لحد؟
من که نشکستم به دل جز آرزو قند دگر