ديوان صائب

پله اي کز عشق و رسوايي مرا قسمت شده است
هست طفل ني سوارم در نظر منصورودار

نور و ظلمت راکه از سحر آفرينان کرده است
جمع در يک کاسه،غير از مردمک درچشم يار؟

مي شود نرگس به هر رنگي که باشد آب او
سرخ ازان شد مردمک در نرگس خونخواريار

گر چه دارد مهر خاموشي به لب از مردمک
چشم مست او بود در گفتگو بي اختيار

در بياض چشم او تا مردمک را ديده است
بر عذار خود نقاب افکنده عنبر از بهار

خضر اگر تيري به تاريکي فکند از ره مرو
در سواد چشم او بين آب حيوان آشکار

نيست حيرت چشم او گر لاله رنگ از درد شد
جوش مستي مي زند ميخانه در فصل بهار

مي برد خواهي نخواهي دل زمردم خط يار
چشم بندي مي کند در بردن دل اين غبار

بر دلها چه مي گردي براي حبه اي؟
دست کن در جيب خود چون غنچه گل زر بر آر

پيش نيسان چون صدف تا کي دهن خواهي گشود؟
دم چو غواصان گره کن در جگر،گوهر برآر

آن سيه روزم که از هر جا که خيزد سيل غم
در مصيبت خانه ام افشاند از دامن غبار

بس که راه عشق راافتان وخيزان مي روم
مي رود در هر قدم سبقت کند بر من غبار

گر چه صائب چون صدف گوهر فشاني از دهن
مهر خاموشي ز لب در پيش دريا برمدار

زان دهنها چون صدف بازست از حيرت، که هست
از عرق آن چهره را پيوسته گوهر در گذار

پاي من دست حمايت بود بر سر مور را
ازچه پامال حوادث شد مرا سر در گذار؟

شکوه کردن از شتاب عمر، کافر نعمتي است
عمر چون آب است وباشد آب خوشتر در گذار

هر که خواهد از تو سر، چون گل در اين بستانسرا
بي تأمل با لب خندان به دامانش گذار

من نمي آيم به هوش از پند، بيهوشم گذار
بحر من ساحل نخواهد گشت، در جوشم گذار

حسن هر جايي به يک آغوش کي تن در دهد؟
درحصار هاله اين مهتاب چون گيرد قرار؟

هر که چون دل کوچه گرد زلف وکاکل گشته است
در فضاي جنة المأوي نمي گيرد قرار

جان چو کامل شد تن خاکي بود زندان او
در صدف غلطان چوشد گوهر نمي گيرد قرار

تا به خارا کوهکن تمثال شيرين نقش بست
چشمه ها رامي رود آب از دهن در کوهسار

مي شود رنگين تر آن لعل سخنگودر خمار
مي توان گل چيد از خميازه او در خمار

ابر چون بي آب شد بر قلب دريامي زند
مي شود خونخوارتر آن چشم جادو در خمار

جام چون خالي شد ازمي ،خشک مي آيد به چشم
مي چکد صائب مي ازلعل لب او در خمار