ديوان صائب

هر چند ره در آن زلف پيدا نمي توان کرد
قطع اميد ازان زلف قطعا نمي توان کرد

اميد يافتن هست گم گشته جهان را
در خويش هر که گم گشت پيدا نمي توان کرد

شيريني شکر خواب در خانه اش زند موج
از فقر هر که قانع با فرش بوريا شد

صائب چو مي توان شد از يک دو جام گلزار
در پيش چشم ما را گلزارگو نباشد

بي آه نيست ممکن رستن ز قيد هستي
هر کس که در چه افتاد با اين رسن برآيد

نمي توان به وطن ناله اي به درد کشيدن
نواي مرغ چمن در چمن من غريب نگردد

به هر طرف که روي گل نظربه روي تو دارد
مرو ز باغ که گل در چمن غريب نگردد

کدام راهرو اينجا دم از ثبات قدم زد
که هم ز نقش قدم پاي در رکاب ندارد

دلي که نيست در او گوشه اي ز وسعت مشرب
چوخانه اي است که ايوان وپيشگاه ندارد

ز خشت خم در حکمت گشاده گشت به رويم
به حق مي که فلاطون چنين رساله ندارد

زمانه اي است که بندند بر رخش در کنعان
اگر به دست تهي ماه مصر از سفر آيد

به جنگ دشمن عاجز مرو که در ره مردي
اگر به سنگ خورد تيغ به که بر سپر آيد

بر آيد اختر من صائب از وبال زماني
که تخم سوخته از خاک در بهار بر آيد

از بيم خط آن لب شد باريک وچنين باشد
آن را که چنين زهري در زير نگين باشد

هر گز نشود سر سبز در کان نمک ريحان
مشکل که بر آرد خط لب چون نمکين باشد

ازبيم خط آن لب شد باريک و چنين باشد
آن را که چنين زهري در زير نگين باشد

نيست ز تشنگان خبر در ظلمات خضر را
دل به حريم زلف او ياد ز من نمي کند

همه شب در انتظارم که چو شمع صبحگاهي
نفسي بر آرم از دل که نفس به من نماند

گر چه در شيريني و لذت مثل آمد نبات
حاش لله کان بود همچون لب جانان لذيذ

ز خط به خوردن خون چشم يار مايل شد
که در بهار به مستان بود شراب لذيذ

در کام قانع آب حيات است نان خشک
بي نان خورش به منعم اگر نيست نان لذيذ

زخم تير راست از کج بيش در دل مي خلد
سخت مي ترسم شود بامن مساعد روزگار

در تلافي کوه غم بردارمش صائب ز دل
چون سبوي باده هر دوشي که آرم زير بار

نيست گر صبح قيامت گردنش،چون ديده ها
مي پرد چون نامه در نظاره اش بي اختيار؟

جاي خود را تا به چشم فتنه جوي او سپرد
در شکر خواب فراغت رفت چشم روزگار