ديوان صائب

بيهوده حلقه بر در دل مي زند نسيم
اين غنچه ره به خنده چو پيکان نمي برد

اي غنچه لب ز پرده برون آ که در چمن
گل چشم انتظار ز شبنم چهار کرد

در بسته باغ را به ته بال خود درآر
قانع مشو به بوي گلي کز چمن رسد

فردوس هر گلي که رساند به خون دل
در رنگ و بو به آن گل خودرو نمي رسد

از شرم زلف وروي تو در ناف آهوان
صد بار مشک خون شد وخون مشک ناب شد

فرش است نور زنده دلي در سراي من
تا لوح من چو آينه از نقش ساده شد

بي چشم ز خم در قدمش هست خار عشق
آن را که دل به سير گلستان نمي کشد

در کاروان بيخودي ما شتاب نيست
خود را به يک دو جام به ما مي توان رساند

حق را ز غير دل طلب انها که مي کنند
در عين کعبه پشت به محراب داده اند

پر سر کشي مکن که ز آغوش فاخته است
هر سرو را که در چمن اندام داده اند

از ملک بي نشان به فلاخن نهد ترا
سنگي که در ره تو ز منزل نهاده اند

جمعي که بسته اند کمر در شکست ما
غير از صفا ز آينه ما چه ديده اند

روحي که شد لطيف چو شبنم در اين چمن
با صد کمند مهر به افلاک مي برند

ديگر چو تير قد نکند راست در مصاف
آن را که ابروي تو به پشت کمان زند

صائب به روي خود در غم باز مي کند
هر کس که خنده بر من ناشاد مي زند

چون شانه هر که پا ز سر خويش کرده است
در کوچه باغ زلف دو تا سير مي کند

بي شور عشق در تن ما نيست دره اي
هر قطره زين محيط جدا رقص مي کند

هر کس گره کند به دل ازدوست شکوه را
تخم عداوتي است که در خاک مي کند

ما از نگاه دور دل از دست داده ايم
يارب سخن در آن لب ميگون چه مي کند

احول مشو که سرو قبا پوش او يکي است
هر چند در هزار قبا جلوه مي کند

نامحرم است بال ملک در حريم دل
اين خانه را به آه مگر رفت و رو کنند

بخل از کرم به است که بي حاصلان بخل
در هر جواب بنده اي آزاد مي کنند

جمعي که پا به صدق درين راه مي نهند
در يک نفس چو صبح جهانگير مي شوند

در راه او نثار کن اين خرده حيات
وان گه نظاره کن که چه زرها همي دهند

هر کس که در نماز به روي و ريا رود
بر پشت بام کعبه به کسب هوا رود