167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
کشکول شيخ بهايي
حيف از آن اوقات مجنون را که در هامون گذشت
کمر بست و به فرق استاد در حرف شهادت لا
چه سجده ها که بر آن خاک در توان کردن
که کسي نيست بجز درد تو در خانه ي ما
نه در برابر چشمي نه غايب از نظري
وه که بس بيخبر از غلغل بانگ جرسي
هم با تو و هم بي تو قرارش نبود
شوق در گوش دلش گفت که دلدار کجاست
نه گل بر گل نهد ني سنگ بر سنگ
که آتش از چه فتاده است در دل فولاد
زاهد من بيچاره را سوي مصلي مي برد
در حيرتم زان بيخرد کو رشک بر ما مي برد
که در کوئي که ما هستيم، نام نيک بدنامي است
لاله ي بي داغ در اين باغ نيست
تو مرا بين که در اين کار به جان مي کوشم
نيابي عکس خود با آن که بزدائي فراوانش
گلشن راز شبستري
به فعل آيد در آن عالم به يک بار
ديوان صائب
که مرغان اين سخن دارند با هم در گلستان ها
خارخاري در دل از گلزار مي ماند به جا
مال را در در زندگي از خويش کن کم کم جدا
نيست در زندان زليخا از مه کنعان جدا
مي گذارد پل در آتش نعل اين سيلاب را
چوب منع از جوش گل باشد گلستان ترا
مي کني در راه بت صيد حرم قربان چرا؟
عمر صرف پوچ گويي چون جرس کرد چرا
مي کشد خورشيد اگر سر در گريبان صبح را
سبحه در آغوش گيرد رشته زنار را
در بهار آن کس که مي بندد در گلزار را
در سفر کردن به جز خود نيست منزل بحر را
گم کند در خانه آيينه خودبين خويش را
در بهار از خود بيفشان برگ و بار خويش را
از دو چشم خصم کن آيينه دار خويش را
مي شود سوراخ ها در دل چو مجمر تيغ را
گوي مومين چون بود در پيش چوگان برق را؟
چند دارم در پس کوه آفتاب عشق را
حرص دارد اين چنين خاطر پريشان خلق را
گريه بي جا نيست در فصل بهاران تاک را
هست در دل عقده ها از خوش عناني تاک را
حسن ديگر هست در مينا مي گلرنگ را
در گريبان از کف خويش است نسرين سيل را
اينقدر آبي که در تيغ است جلاد مرا