ديوان محتشم کاشاني

گر دلم در سينه سوزان نباشد گو مباش
اخگري در گوشه گلخن همان گيرم نبود

بود پنهان در يکتائي که در آخر زمان
بهر پيدا کردن آن خاک آدم بيختند

در طاعت از تواضعت انديشه جواب
جنبش فکن در ابروي محراب مي شود

در حرمان که دارد صبر دخلي در گشاد آن
کليدش هست چون بر گشته بيداد بگشايد

حاشا که تا قيامت برخيزد از در مهر
بر محتشم در جور هرچند باز باشد

در انتظار دردم بسمل شدم هلاک
با آن که در هلاک من او را شتاب بود

نيامد آن سوار کج کله در مجلس رندان
که مغز استخوانم در تب هجران فرو ريزد

بسي نماند که از کرده هاي من باشي
تو در تعرض و من در مقام استغفار

بردرت منتظرند اهل هوس واي اگر
در رغبت بگشائي و ببندي در ناز

من ناصبور و مانده در وصل را کليد
در زير پاي شاهد سنگين خرام ناز

حال دل در سينه صد چاک من داني اگر
ديده باشي اضطراب مرغ وحشي در قفس

دل وحشي است بندي من از علاقه او
با شير در سلاسل با مرگ در کشاکش

در سينه گرمم دل آواره در آن کوي
مرغيست که درآتش سوزان وطنستش

داشتم در صيد گاه صد زخم از بتان
در نخستين ضربتم کرد آن شکارافکن خلاص

صبر را آتش ز تاب سينها در استخوان
عشق را روغن ز مغز استخوانها در چراغ

صدر نگفسون در آن دو چشمست
در هر رنگي هزار نيرنگ

با خيالش محتشم در دست بازي بود و من
دست در زنجير از زلف درازش داشتم

بر رويم آستين چو فشانيد در درون
دم ساز در برون به سگ آستان شدم

نزديک شد کامي زشت در بزم با نامحرمان
شيرين کند در چشم من محرومي ديدار تو

گفتي اثري در تب عشق از تو نمانده
در آتش سوزنده چه ماند اثر از مو

رهزنان در صدد غارت و خوبان غافل
گرگ بيدار ز هر گوشه و در خواب رمه

در شاه راه جور کشي پر تحملي
در وادي وفا طلبي کم اراده اي

در کامکاري از همه آفاق کمتري
در بردباري از همه عالم زياده اي

در کاميابي توست سعي از تو بيش ما را
در قتل ماچه لازم چندين بهانه جوئي

بر دل فکنده پرتو ناديده آفتابي
در پرده بازي کرد رخساره در نقابي