ديوان صائب

غوطه در خون زند آن کس که کند غمازي
صبح خونين جگر از پرده دري مي گردد

هر که در پرده خورد خون جگر همچو غزال
اي بسا نافه سربسته که از ناف آرد

گر چه چشم تو نبيند به تو پا از ناز
خم ابروي تو خم در خم دلها دارد

صائب اين ذوق که از نشأه مي يافته است
جان اگر در گرو باده کند جا دارد

نيست خالي سر مويي به تن از جان لطيف
هر که را جا نبود، در همه جا جا دارد

از دل سنگ تو بر کوه بود پشت بلا
فتنه از زلف تو در دست عنانها دارد

تيغ ناز تو ز خط زنگ برآورد و هنوز
غمزه شوخ تو سر در پي جانها دارد

گريه و آه، گل و سبزه باغ هنرست
تيغ در آتش و آب است که جوهر دارد

نيست آيينه ما صاف چو شبنم، ورنه
مي توان يافت که هر غنچه چه در دل دارد

چمن آرا چه خيال است که بيند در خواب
غنچه آن گوشه چشمي که به بلبل دارد

مي کشد چون جگر صبح، نفس را به حساب
هر که در مد نظر روز حسابي دارد

چون دم تيغ ز هر موج دلش مي لرزد
هر که در دل چو صدف گوهر رازي دارد

کعبه هر چند که در مد نظر افتاده است
هر که را مي نگري چشم به راهي دارد

غرض اين است که غيري نکند در دل جاي
آن که ما را به دل تنگ نگه مي دارد

هوس داغ تو سر داد به صحرا ما را
طلب درد تو ما را به در دلها برد

حيف و صد حيف که در مجمع خوبان صائب
نيست امروز حريفي که دل از ما ببرد

تو که در مکر و حيل دست ز شيطان بردي
چه خيال است که ايمان ز تو شيطان نبرد؟

نافه را کاکل مشکين تو در هم پيچيد
تا چه از نکهت زلف تو به عنبر گذرد

تا به کي در تن خاکي، که شود زير و زبر
روز ما همچو شب گور به تلخي گذرد؟

غنچه زنده دلي در دل شب مي خندد
فيض، آبي است که از جوي سحر مي گذرد

اگر اين است فلک، روز و شب عشرت ما
در شب جمعه و روز رمضان مي گذرد

شعله حسن، جگر سوخته اي مي طلبيد
عشق در هر دو جهان گشت و مرا پيدا کرد

يک جهت گر شده اي در سفر يکتايي
صائب از هر دو جهان قطع نظر بايد کرد

عارفي را که پر و بال فلک جولان نيست
سير در کوچه و بازار نمي بايد کرد

تا توان بود خمش، چون قلم از بي مغزي
سر خود در سر گفتار نمي بايد کرد