ديوان صائب

دل سخت تو سنگ سرمه مي گردد فغانها را
وگرنه کوه از يک ناله در فرياد مي آيد

در آن وادي که قطع ره به همت مي توان کردن
زپاي خفته کار تيغ لنگردار مي آيد

دل از مژگان خواب آلود در زنهار مي آيد
بلاي جان بود تيغي که لنگردار مي آيد

تو چون طفلان زوصل گل به ديدن نيستي قانع
وگرنه کار در از رخنه ديوار مي آيد

محال است اين که داغ لاله رويان در جگر ماند
گل رنگين به سير گوشه دستار مي آيد

نواسنجي که در دل زخم خاري دارد از غيرت
به جاي ناله خون گرمش از منقار مي آيد

درين صحرا که يارب از پي نخجير مي آيد؟
که آهو بي محابا در پناه شير مي آيد

زدلگيري به خون خود به نوعي تشنه ام صائب
که آبم در دهان از ديدن شمشير مي آيد

به چشم کم مبين در قامت خم گشته پيران
کز اين پشت کمان کار دم شمشير مي آيد

مدان از سخت جاني گر نمردم در فراق تو
که جان از ناتواني بر لب من دير مي آيد

به اين آتش زباني عاجزم در شکر بيدادش
دل من کي برون از عهده الطاف مي آيد؟

در آن کشور که از زنگار نشناسد طوطي را
چه کار از جوهر آيينه ادراک مي آيد؟

دهان خويش صائب چون صدف پاک از شکايت کن
که جاي لقمه گوهر در دهان پاک مي آيد

تپيدنهاي دل در گوش من آهسته مي گويد
که از تمهيد صلح يار بوي جنگ مي آيد

اگر سيل سبکرفتار در دنبال من باشد
همان از خواب سنگين، پاي من بر سنگ مي آيد

ز اشک و آه مگسل گردل روشن طمع داري
که نبض آن گهر در کف ازين سررشته مي آيد

چرا آزاده در وحشت سرايي لنگر اندازد
که سرو از خاک بيرون ساق بر ماليده مي آيد

مگر در آتش افکنده است مکتوب مرا جانان؟
که مرغ نامه بر چون موي آتش ديده مي آيد

بلا در آستين بسيار دارد گوشه عزلت
که گل از شاخ بيرون با دل صد پاره مي آيد

نوازش در مقام معذرت کم نيست از ريزش
که گاهي کار شير از جنبش گهواره مي آيد

کدامين آتشين سيما به اين ويرانه مي آيد؟
که از ديوار و در بوي پر پروانه مي آيد

زگفت و گوي ناصح پنبه چون در گوش نگذارم؟
به مغزم بوي خواب مرگ ازين افسانه مي آيد

صداي شير بود آواز ني زين پيش در گوشم
کنون از ني به گوشم نعره شيرانه مي آيد

کدامين عنبرين مو مي کند در سينه ام جولان؟
که از درياي دل يک موج بي عنبر نمي آيد

به گردون جنگ دارد چشم کوته بين، نمي داند
که بي تحريک ساقي باده در ساغر نمي آيد