ديوان صائب

بکش دست طمع از دامن طول امل صائب
که زلف دود در سر پنجه مجمر نمي ماند

نپوشد خط مشکين آب و رنگ لعل جانان را
نهان در تيرگي اين چشمه حيوان نمي ماند

به خوابي مي شود آزاد روح از قيد آب و گل
تمام عمر ماه مصر در زندان نمي ماند

شود هر اختري زير فلک در وقت خود طالع
رسد چون نوبت نان طفل بي دندان نمي ماند

سخن بر گرد عالم مي دود گر رتبه اي دارد
متاع يوسفي در گوشه دکان نمي ماند

کدامين شوخ چشم امروز جا دارد درين گلشن؟
که در کاويدن دل خارش از مژگان نمي ماند

به دلتنگي قناعت کن ثبات عمر اگر خواهي
که چون شد غنچه گل، در بوستان چندان نمي ماند

به دل مژگان آن ناآشنا پنهان نمي ماند
که خاري گر خلد در دست و پا پنهان نمي ماند

لب از اظهار راز عشق بستم، گرچه مي دانم
زشوخي در دل سنگ اين شرر پنهان نمي ماند

زشوخي جلوه او مي برد با خويش دلها را
از ان آهوي وحشي در زمين دامي نمي ماند

چه غم دارم گر افتادم زپا در جستجوي او؟
هجوم شوق صد بال و پر از بازو بروياند

ميان عاقبت بينان علم گردد به بينايي
چو نرگس هر که در جوش بهاران زير پا بيند

سيه باشد جهان در چشم دايم عيبجويي را
که پشت تيره از آيينه، از طاوس پا بيند

عصاکش پير و کورست در سير و سکون دايم
زهي غافل که تقصيرات خود را از قضا بيند

چراغ پرده در را پيش پا تاريک مي باشد
نبيند عيب خود هر کس که عيب ديگران بيند

چه آسوده است از انديشه باد خزان، برگي
که در فصل بهاران چون گل رعنا خزان بيند

نظر را پايه گر خواهي بلند از آستان مگذر
که هر کس را بود بر صدر جا، در آستان بيند

بر آن بالغ نظر رحم است در قيد جهان بودن
که اوضاع جهان بازيچه اطفال مي بيند

نگيرد آب گوهر جاي گرد خاکساري را
به دريا متصل شد سيل و در دنبال مي بيند

سبکروحي که شد سرگرم سير عالم بالا
سرش چون شمع اگر در زير پا افتد نمي بيند

به اين باريک بيني عنکبوت از حرص کوته بين
که خود پيش از مگس در دام مي افتد نمي بيند

زحيرت عاشق از نظاره اغيار گل چيند
که بلبل مست چون شد از در و ديوار گل چيند

شود کارش چو کار کوهکن در ديده ها شيرين
زروي کارفرما هر که وقت کار گل چيند

کسي کان چشم خواب آلود در مد نظر دارد
به اندک فرصتي از دولت بيدار گل چيند

نمي ماند به زندان بدن چون روح کامل شد
که صهبا چون نشست از جوش در ميخانه ننشيند