ديوان صائب

چنان کز شيشه سربسته آيد باده در ساغر
به آن تمکين به آغوش من آن طناز مي آمد

از ان هر لحظه باشد جانبي روي نياز من
که در هر جنبشي ابروي او محراب گرداند

نمي دانم چه سازم تا فناي مطلقم داند
که در خود گم شدن را خودنمايي عشق مي داند

چنان بي پرده شد سوداي عالمگير ما صائب
که مجنون را کسي در عهد ما رسوا نمي داند

در اقليم تصور نيست از شه تا گدا فرقي
جنون موي سر خود را کم از افسر نمي داند

خدا داند چها در پيرهن دارد نگار من
ره باغ ارم را جز سليمان کس نمي داند

تماشاي تو دارد بي نياز از سير عالم را
در ايام تو راه باغ و بستان کس نمي داند

چه جاي لاله رخساران، که در عهد حجاب تو
گل نشکفته را هم پاکدامان کس نمي داند

دل خون گشته خود را سراغ از عشق مي گيرم
که جز خورشيد جاي لعل در کان کس نمي داند

زکافر نعمتي دل شکوه از داغ و جنون دارد
که بلبل قدر گل تا هست در گلشن نمي داند

سرآدم گشته ام چون سرمه در علم نظر بازي
زبان چشم خوبان را کسي چون من نمي داند

زآتش دور مي گردد از ان دايم سپند من
که آيين نشست و خاست در گلخن نمي داند

نگردد زهر سبز آنجا که ترياق از زمين رويد
در آن کشور که باشد غمگساري غم کجا ماند؟

خدنگ راست رو زود از کمان دلگير مي گردد
دل آگاه در زير فلک يک دم کجا ماند؟

هجوم بوالهوس نگذاشت در کوي تو يک عاشق
درين هنگامه پر ديو و دد آدم کجا ماند؟

اگر سنجي به ميزان وفا کوه غم ما را
ترا در پله انصاف، سنگ کم کجا ماند؟

زخود بيرون شدن را همتي چون سيل مي بايد
که در ريگ روان آن تنک از کار مي ماند

ندارد خودنمايي عاقبت، در گوشه اي بنشين
که گل پژمرده مي گردد چو بر دستار مي ماند

مده از دست دامان نکويان چون به دست افتد
که رزق گل شود آبي که در گلزار مي ماند

فراغت دارد از بيتابي ما چرخ سنگين دل
اثر از نقش پاي مور در خارا نمي ماند

حديث پوچ گويان بي تأمل بر زبان آيد
کف بي مغز هرگز در دل دريا نمي ماند

حذر کن چون عقاب از سايه بال هما صائب
که در يک جا دو ساعت دولت دنيا نمي ماند

اثر رفت از سر شکم تا شکستم آه را در دل
علم چون سرنگون شد جرأت لشکر نمي ماند

برون آمد چو خورشيد از نقاب صبح، روشن شد
که حسن شوخ پنهان در ته چادر نمي ماند

تو چندان سعي کن کز دل نيايد بر زبان رازت
زمينا چون برآيد باده در ساغر نمي ماند