ديوان صائب

نه تنها مي کند رقص رواني آب روشندل
که سر و پاي در گل هم درين گلزار مي رقصد

جوان گردد کهنسال از وصال نازک اندامان
کشد در بر چو ناوک را کمان بر خويش مي بالد

به سير گل مگر آن سرو سيم اندام مي آيد؟
که گل صد پيرهن در گلستان بر خويش مي بالد

سراسر قمريان را حلقه بيرون در سازد
به عنواني که آن سرو روان بر خويش مي بالد

نباشد در دل آزاد مردان ره تمنا را
زخاک نرم اين نخل جوان بر خويش مي بالد

مي از بزم تهي مغزان از ان بيرون نمي آيد
که آتش بيشتر در نيستان بر خويش مي بالد

ترا عضو زجا رفته است تيغ از بيدلي در کف
وگرنه بر تن شيران سلاح جنگ مي بالد

مکن تقصير در ريزش که از تردستي همت
کلاه سروري قد مي کشد، او رنگ مي بالد

به روشن گوهران بر کاسه در يوزه خود را
که ماه لاغر از خورشيد زرين چنگ مي بالد

خوشم با آب باريک قناعت با دل روشن
که در هر جا طراوت بيش باشد زنگ مي بالد

مجو نشو و نما از جان روشن در تن خاکي
که چون آيد شرر بيرون زصلب سنگ مي بالد

سپهر گرم جولان چشم قرباني شد از حيرت
زمين چون آسمان در جنبش از نشو و نما آمد

ندانم چيست مضمون خط ساغر، همين دانم
که تا از زير چشمش ديد مينا در سجود آمد

سبکسر در فناي خويش بيش از خصم مي کوشد
زبي مغزي به پاي خود کدو بالاي دار آمد

ستمکاري که در آيينه از تمکين نمي بيند
چه غم دارد که جان بر لب مرا از انتظار آمد؟

نمک در مي فکندن شور و شر بسيار مي دارد
نمي بايد به بزم مي پرستان هوشيار آمد

ز زخم خمر چندين دوزخ سوزان فرو خوردم
که گلزار بهشت از در مرا بي انتظار آمد

اگرچه کشتي دل بود در گل تا کمر پنهان
به رقص از جنبش باد مراد نوبهار آمد

که باور مي کند کان نقشبند بي نشان صائب
زروي مرحمت در پرده نقش و نگار آمد

زمين و آسمان از ناله من در خروش آمد
نشست از جوش دريا، سينه من تا به جوش آمد

نشاط دايمي خواهي، به درد از صاف قانع شو
که در دورست دايم جام هر کس درد نوش آمد

به اندک روزگاري جامه بر تن مي درد صائب
به رنگ غنچه هر کس در گلستان دست تنگ آمد

خمار زردرويي داشت در پي چون گل رعنا
اگر رنگي به رويم از شراب لاله گون آمد

گشايش در جهات عالم امکان نمي باشد
دوشش زد مهره هر کس از اين ششدر برون آمد

زخط عالم سيه شد در نظر آن خال موزون را
سرآيد عمر موري را که بال و پر برون آمد