ديوان صائب

شدم سر در هوا از کوته انديشي، ندانستم
که باغ دلگشا اينجا به زير بال مي باشد

همان بهتر که نگشايي لب پرشکوه ما را
چه غير از خون گره در پرده تبخال مي باشد؟

ندارد چون سر بيمار آسايش به يک بالين
زبان هر که در فرمان قيل و قال مي باشد

زتسليم و رضا آزاده اي صائب خبر دارد
که در فقر و غنا حالش به يک منوال مي باشد

زخود بيني خطر کمتر بود ناقص بصيرت را
که در وقت تماميها کلف با ماه مي باشد

شب زلفي که صد روز قيامت در بغل دارد
به چشم بخت خواب آلود من کوتاه مي باشد

مرا غافل مدان از خويش در مستي و هشياري
که عاشق با کمال بيخودي آگاه مي باشد

زعاشق حسن هيهات است در مستي شود غافل
کباب شمع از بال و پر پروانه مي باشد

زهي غواص کوته بين که پندارد زناداني
که در اين نه صدف آن گوهر يکدانه مي باشد

زصيد خود نگردد دام در زير زمين غافل
که آب و گل حجاب ديده بينا نمي باشد

لب ما خامش است از حرف خواهش چون لب ساغر
وگرنه بخل در سرچشمه مينا نمي باشد

به حفظ راز عاشق کوه طاقت برنمي آيد
شرار شوخ را آرام و در خارا نمي باشد

به ظاهر سرو را هر چند پا در گل بود صائب
همان غافل ز سير عالم بالا نمي باشد

چه مي لرزي چو شاهين بر سر بيش و کم روزي؟
به ميزان عدالت ميل در قسمت نمي باشد

به غربت از وطن چون ماه کنعان صلح کن صائب
که جز ياد وطن مکروه در غربت نمي باشد

دل پر آرزو خالي زشور و شر نمي باشد
که گوش امن در درياي بي لنگر نمي باشد

دل آزاده زود از قيد هستي مي جهد بيرون
سپند شوخ يک دم بيش در مجمر نمي باشد

در آن هنگامه صد زخم نمايان بر جگر دارم
که غير از لب گزيدن بخيه ديگر نمي باشد

به کوه بيستون درد چون فرهاد تن درده
که در ميزان عدل عشق سنگ کم نمي باشد

زشعر تر بزن بر روي خواب آلودگان آبي
که در روي زمين خيري چنين جاري نمي باشد

ندارم گر چه غمخواري درين وحشت سرا شادم
که در هر جا طبيبي نيست بيماري نمي باشد

زجوش مغز مستان را به سردستار مي رقصد
که در درياي بي آرام کف ناچار مي رقصد

ترا چون خرده بينان نيست در دل نور آگاهي
وگرنه مرکز اينجا بيش از پرگار مي رقصد

چرا از خلوت انديشه اهل دل برون آيد؟
که در هر گوشه اش چندين پري رخسار مي رقصد

در آن محفل که مردان را کلاه از ترک سر باشد
زسرپوشيدگان است آن که با دستار مي رقصد