ديوان صائب

قدم بر جسم خاکي نه، سرافرازي تماشاکن
به اين تل چون برآيي آسمان در زير پا باشد

کند از باغ بيرون اضطراب دل صنوبر را
در آن گلشن که سرو قامت او جلوه گر باشد

لب نو خط جانان دور باش بوالهوس باشد
که شکر در دل شب ايمن از جوش مگس باشد

فزايد با ضعيفان چرب نرمي شادماني را
که گل خندان بود تا در ميان خار و خس باشد

ندارد نفس با طول امل آسودگي صائب
زپيچ و تاب فارغ نيست تا سگ در مرس باشد

مکن اسراف در اسباب شيد و زرق اي زاهد
که چندين مرده را آن گنبد عمامه بس باشد

چه در تحصيل بوي خوش، نفس چون عود مي سوزي؟
نسيم خلق، مردان را عبير جامه بس باشد

اگر جان دربهاي مي دهي بر مي ستم باشد
که در ميزان ماه مصر گوهر سنگ کم باشد

مشو از چين ابروي سپر زنهار رو گردان
که چون شمشير مردان را گشايش در قدم باشد

به قدر جستجو روزي به دست آيد، زپا منشين
که رزق مور با آن ناتواني در قدم باشد

زفرياد و فغان طبل تهي سيري نمي دارد
ندارد گوش امن آن کس که در بند شکم باشد

دلش از شکوه من چون چراغ طور مي سوزد
چرا کس در شکايت اينقدر آتش زبان باشد؟

خزان از دور مي بوسد زمين و باز مي گردد
در آن گلشن که بلبل صائب آتش زبان باشد

مرا دوري به جاي خويش با آن سيمتن باشد
اگر صد سال چون آيينه در آغوش من باشد

مرا با خار نوميدي رها کن اي چمن پيرا
که شادي مرگ مي گردم چو گل در دست من باشد

پي روپوش در آيينه رو آورده ام صائب
مرا چون طوطيان با چون خودي روي سخن باشد

درين در گاه صائب طاعت خاصي است هر کس را
صلاح اهل دولت، کار مردم ساختن باشد

به چشم سير من اسباب دنيا در نمي آيد
همين وقت خوشي مي خواهم از عالم زمن باشد

به يک نظاره زان رخسار گندم گون کنم سودا
اگر در بسته باغ خلد چون آدم زمن باشد

به قدر نقش باشد ديده بد در کمين صائب
زچشم آسوده ام چندان که نقش کم زمن باشد

به مقصد مي رسانم بي کشاکش راست کيشان را
کمان چرخ اگر در قبضه فرمان من باشد

که دارد تاب آميزش، که شادي مرگ مي گردم
خيال وصل او در خواب اگر مهمان من باشد

ترا کامروز دستي هست بگشا عقده اي از دل
که دست ما زکوتاهي گره در آستين باشد

درين بستان نهد چون سرو هر کس دست خود بر دل
در ايام خزان پيرايه روي زمين باشد

به اميد تو عمري چون صدف آغوش وا کردم
نياسودي چو گوهر در کنارم، اين چنين باشد!