ديوان صائب

زکنه عشق هيهات است صائب سر برون آرد
که در درياي بي ساحل شناور مي تواند شد؟

زهي خجلت که گرديدي زمين گيراز گرانجاني
در آن دريا که خار و خس به ساحل مي تواند شد

بقا شرط است در دلبستگي ارباب بينش را
نظر مگشا به هر نقشي که زايل مي تواند شد

زهي غفلت که در زندان گوهر لنگر اندازد
به دريا قطره آبي که واصل مي تواند شد

زشوق جستجو گر آتشي در زير پا داري
سراسر خار اين وادي گل بي خار خواهد شد

نباشد حاصلي گفتار بي کردار را صائب
ترا چون خامه تا کي عمر در گفتار خواهد شد؟

به گفت وگو دلي خوش مي کند صائب، نمي داند
که گر خاموش گردد جنت در بسته خواهد شد

من آن روزي که در رخسار آتشناک او ديدم
ز اشک گرم هر مژگان من بال سمندر شد

برون از خاک در محشر چو سرو آزاد مي آيد
به خاک هر که سرو قامت او سايه گستر شد

درين صحرا که صيد از فربهي در خاک و خون غلطد
حصار عافيت با خويش دارد هر که لاغر شد

عرق شد مانع از نظاره رويش، چه بدبختم
که موج آب حيوان در رهم سد سکندر شد

مصفا کن دل خود تا شود گوهر غذا در تو
که هر آبي که تيغ پاک گوهر خورد جوهر شد

نمي باشد غبار کينه در دل پاک گوهر را
شدم من از خجالت آب هر جا خصم ملزم شد

غم عاشق سرايت مي کند معشوق را در دل
ز آه و دود قمري سرو آخر شمع ماتم شد

من آن آتش نوا مرغم که در هر دامي افتادم
به دفع ديده بد دانه اش يکسر سپندم شد

درين مدت که چون آب روان در پايش افتادم
چه غير از بار دل حاصل از ان سرو بلندم شد؟

همان پروانه بيتاب را در پرده مي سوزد
زخط رخسار او هر چند شمع زير دامان شد

سر خود در سر زينت مکن چون کوته انديشان
که عمر شمع کوته بقر سر زرين کلاهي شد

زطوف کعبه گل، سجده چشم از مردمان داري
دهندت راه اگر در آستانه دل چه خواهي شد؟

به بوي باده از ميخانه عرفان قناعت کن
که از خود بيخبر در اولين پيمانه خواهي شد

اگر در برکشم چون موج آب زندگاني را
نخواهم يافتن جان تا تو جان من نخواهي شد

زچشم ظالم و مژگان خونريز تو مي بارد
که در ايام خط هم مهربان من نخواهي شد

به آهي مي توان افلاک را زير و زبر کردن
در آن کشور که چاک سينه محراب دغا باشد

به اندک روي گرمي پشت بر گل مي کند شبنم
چرا در آشنايي اينقدر کس بيوفا باشد؟

زبيم آسيا افتاد در دل چاک گندم را
دل ما چون درست از گردش چرخ دعا باشد؟