ديوان صائب

نياز عاشقان در ناز او پامال خواهد شد
اگر ناز اين چنين زان سرو خوشرفتار مي ريزد

درين بستانسرا سبزست از ان بخت حنا دايم
که مشت خون خود در دست و پاي يار مي ريزد

چه گلها مي توان چيد از دل بيطاقت عاشق
در آن محفل که رنگ از چهره تصوير مي ريزد

سلامت خواهي از چشم بدان، سر در گريبان کش
که از گردن فرازي بر هدفها تير مي ريزد

کجا خون مرا آن ساقي طناز مي ريزد؟
که خون شيشه در ساغر به چندين ناز مي ريزد

در ايام خزان چون جمع سازد خويش را صائب؟
گلي کز بار از لرزيدن آواز مي ريزد

سر گوهر به دامان صدف ديدم يقينم شد
که تخم پاک، دهقان در زمين پاک مي ريزد

سر مينا از ان سبزست در ميخانه همت
که سر جوش عطاي خويش را بر خاک مي ريزد

زساغر منع صائب مي کند زاهد، نمي داند
که مي در سينه رنگ شعله ادراک مي ريزد

مرا بي دانه در دام خود آورده است صيادي
که اشک شادي مرغان به دامش دانه مي ريزد

مرا سنگين دلي در پيچ و تاب تشنگي دارد
که آب زندگي زلفش به دست شانه مي ريزد

ز اعجاز سخن در ظرف کاغذ کرده ام صائب
شرابي را که از بويش دل پيمانه مي ريزد

رگ جانم زغيرت موي آتش ديده مي گردد
اگر پروانه اي را شعله در بال و پر آويزد

مگر از خط به فکر ما سيه روزان فتد حسنش
که چون آيينه شد تاريک در خاکستر آويزد

زماه نو چنان شد صيقلي آيينه دلها
که هر کس هر چه در دل داشت بي مانع هويدا شد

به ساغرهاي پي در پي مرا درياب اي ساقي
که بر تن پوست خشک از زهد خشکم همچو مينا شد

زپيري حرص دنيا نفس طامع را دو بالا شد
گدا را کاسه در يوزه از کوري مثني شد

زروي لاله رنگت آب رونق از چمنها شد
گل بي خار در عهد تو خار پيرهنها شد

زوصل شمع گل آن عاشق گستاخ مي چيند
که چون پروانه بي تکليف در محفل تواند شد

کسي را از کريمان نيک محضر مي توان گفتن
که در دستش درم مهر لب سايل تواند شد

خط شبرنگ در افسون نفس بيهوده مي سوزد
محال است اين که سحر چشم او باطل تواند شد

بناي عشق محکم گردد از معشوق پا بر جا
کجا قمري خلاص از سرو پا در گل تواند شد؟

دل افسرده ما را گدازي هست در طالع
نماند بر زمين سنگي که مينا مي تواند شد

که ساکن در دل ويرانه ما مي تواند شد؟
که غير از بيکسي همخانه ما مي تواند شد؟

چرا چون ريشه زير خاک ماند از تن آساني؟
رگ جاني که در شمشير جوهر مي تواند شد