ديوان صائب

مشو در دور خط از فتنه رخسار او ايمن
که گرد فتنه بيش از دامن آخر زمان خيزد

فسان شمشير را در خونفشاني تيز مي سازد
نباشد چون دل سنگين، چه از تيغ زبان خيزد؟

تعجب نيست گر طوطي چو شمع سبز در گيرد
که از حسن گلو سوزش زشکر دود مي خيزد

زبال و پر کند پروانه من بستر و بالين
در آن آتش که از جان سمندر دود مي خيزد

که را در کوهسار عشق ديگر پا به سنگ آمد؟
که از داغ پلنگان همچو مجمر دود مي خيزد

از آن آتش که زد در کوه و صحرا ناله مجنون
هنوز از روزن چشم غزالان دود مي خيزد

ندارد ثابت و سيار صائب در جگر آهي
همين از شمع من زين نه شبستان دود مي خيزد

اگر در کار داري عقل، از ما دور شو صائب
که هر کس مي نشيند پيش ما، ديوانه مي خيزد

چنين دستي که در دل رخنه کردن آسمان دارد
عجب دارم که گوهر سفته از دريا نمي خيزد

مرو در زير دامان صدف بيهوده اي گوهر
که بي آب گهر ابر من از دريا نمي خيزد

نفس چون راست سازد شمع در بزم وصال او؟
که از تمکين حسن او سپند از جا نمي خيزد

که مي آيد ز اهل درد بر بالين من صائب
که در برخاستن با معجز عيسي نمي خيزد

غريبي رتبه اهل سخن را مي کند ظاهر
که تا در بحر باشد، نکهت از عنبر نمي خيزد

زمخموران که آبي در دل شب مي خورد صائب؟
که بيتابانه آه از جان اسکندر نمي خيزد

کدامين شب خيال خال او در سينه مي آيد
که مانند سپند از جا سويدا برنمي خيزد

تلاش نام داري چون نگين تن در سياهي ده
که اين داغ از جبين نامداران برنمي خيزد

تلاش نام داري چون نگين تن در سياهي ده
که اين داغ از جبين نامداران برنمي خيزد

زفيض چشم تر چون رشته در گوهر نهان گشتم
که مي گويد گهر از چشمه ساران برنمي خيزد؟

ندارم گرچه چون يعقوب چشمي، چشم آن دارم
که گرد راه بوي پيرهن در چشم من ريزد

زروشن گوهري بر خويشتن هموار مي سازم
مرا هر کس چو آتش خار و خس در پيرهن ريزد

نه اي از غنچه کمتر، آنچنان از پوست بيرون آ
که روي تازه ات گل در گريبان کفن ريزد

گل اندامي که در پيراهن من خار مي ريزد
به خرمن گل به جيب و دامن اغيار مي ريزد

در آن گلشن که گل بي پرده خندد، عندليبان را
به جاي ناله خون از غنچه منقار مي ريزد

اگر در مغز شوري هست ظاهر مي کند خود را
که مستي مست را از پيچش دستار مي ريزد

به مژگان خار مي آرد برون از پاي بيدردان
سبکدستي که در پيراهن من خار مي ريزد