ديوان قاآني

در فشاني تو قاآنيم از دست ببرد
آدمي در نفشاند تو مگر دريايي

وز آنجا دوان دوان درآيم به مغز سر
در آنجا بگيرمت چو جان تنگ در کنار

الا تا درون خم شود خون تاک مل
ملت باد در قدح گلت باد در کنار

ور جام باده در دهن اژدها در است
همت کنيد و از دهن وي بياوريد

فرمانده ملوک سليمان راستين
کش جم در آستان بود و يم در آستين

در خنصر جلال تو افلاک خاتمي
در خرمن نوال تو اجرام دانه اي

در باغ خلد خسبي از آن رو معطري
در آفتاب گردي از آن رو برشته يي

دام دلي و در برت آن خال مشکبار
مانند دانه ييست که در دام هشته يي

اي زلف هر دلي که بود در ضمان تو
از فتنه زمانه بود در امان تو

شاهي که چون به جوشن ماهي در انجمنست
ياغوطه ور نهنگي در بحر قلزمست

چون مرغ پرفشانده که در آشيان خزد
در کنج بينوايي خصمش چنان خزيد

اي گشته آب تيغ تو در ناي خصم خون
چون آب نيل در گلوي قبطيان دون

چون مي گسار کآوردش مي در اهتزاز
از خون خصم رمح تو در اهتزاز باد

خسروا عالم اسير حکم عالمگير تست
هرچه در هستي بود در حيطه تسخير تست

چون زنگيک عور که در آب نشانند
در آب نشستستي از آن مرتعشي تو

نه در جان بأست از ناورد بدخواه
نه در دل باکت از انبوه دشمن

بجز بختش جهان و هرچه در اوست
به مهد امن در خواب امان باد

هندو چو سپارد جان در آذرش اندازند
تو به آتش سوزان در چون هندوي بيجاني

ابا پوست بگذاردش در دهان
نداند که مغزش بود در ميان

نفرسايد ار دانه در زير خاک
نيارد در آخر ثمرهاي پاک

اگر خون نگردد غذا در جگر
ز ادراک در مغز نبود اثر

نه هر قطره يي در صدف در شود
نه هرگز رياحي بود حر شود

نه هرکس که شد کشته در کربلا
بود در قيامت ز اهل ولا

چون بره کز گرگ فتد در گريز
هر طرفي آمد در جست و خيز

نه در يد اوست چرخ را قدرت
نه در رد اوست دهر را يارا