ديوان صائب

قيامت مي کند در خنده دندان نما آن لب
شراب لعل وقت صبح جان را تازه مي سازد

اگر دلگيري از وضع مکرر، باده پيش آور
که در هر جام اوضاع جهان را تازه مي سازد

در آن گلشن که گل دامان خود را بر کمر بندد
زغفلت بلبل ما آشيان را تازه مي سازد

مرو در باغ ايام خزان با آن رخ گلگون
که رخسار تو داغ بلبلان را تازه مي سازد

فرنگي طلعتي کز دين مرا بيگانه مي سازد
اگر در کعبه رو مي آورد بتخانه مي سازد

گهر بخشند مردان در عوض سنگ ملامت را
به پيري مي رسد طفلي که با ديوانه مي سازد

زحيراني بجا مانده است دل در سينه ام، ورنه
کجا با دانه تفسيده هرگز دانه مي سازد؟

به نسبت آشنايي کن که با ناجنس پيوستن
ترا با خوش قماشي در نظرها پينه مي سازد

نمي دانم به خونريز که شد آلوده مژگانش
که شوق زخم، خون را در جگر نشتر نمي سازد

ندارد خنده اي در چاشني حسن گلو سوزش
که شهد زندگي را تلخ بر شکر نمي سازد

زخواب آلودگي روح تو در جسم است پا برجا
که چون بيدار گردد پاي با دامن نمي سازد

ترا دل مانده در قيد تن از آلوده داماني
وگرنه دانه چون شد پاک با خرمن نمي سازد

به تن جان گرامي در قيامت مي کند رجعت
گسستن رشته را غافل ازين سوزن نمي سازد

زبان در کام کش صائب اگر آسودگي خواهي
که دايم شمع بر جان از زبان آتشين لرزد

نلرزد هيچ کس بر دولت بيدار در عالم
به عنواني که دل بر ديده بيخواب مي لرزد

مباد از تنگ چشمان عقده در کار کسي افتد
زطوفان بيش بر خود کشتي از گرداب مي لرزد

سراپا دست شو چون سرو در تسکين ما ناصح
که هر عضوي زعاشق چون دل بيتاب مي لرزد

مکن در بزم وصل از بيقراري منع من صائب
که از برق تجلي کوه چون سيماب مي لرزد

چه مي آيد زصبر و طاقت ما در خطر گاهي
که کوه قاف بر خود بيشتر از کاه مي لرزد

گرامي گوهران را مي کند بي وزن، سنجيدن
که يوسف در ترازو بيشتر از چاه مي لرزد

مرا چون دل تپد در بر، دل جانانه مي لرزد
که شمع از بال و پر افشاني پروانه مي لرزد

بود در ملک هستي حکم سيلاب فناجاري
که بر خود کوه و کاه اينجا به يک دندانه مي لرزد

دل آگاه چون از رگ غافل مي تواند شد؟
زبيم آسيا در خوشه دايم دانه مي لرزد

نريزد چون دل از بيگانگان در دامنم صائب؟
که از آواز پاي آشنا اين خانه مي لرزد

دل ما بر سيه روزان فقر از خود فزون سوزد
چراغ خانه ما در برون بيش از درون سوزد