ديوان صائب

اگرچه خاکسارم بر جهان پا مي توانم زد
کف خاکي همان در چشم دنيا مي توانم زد

مروت نيست در غربت فکندن سنگ طفلان را
وگرنه خيمه چون مجنون به حصار مي توانم زد

اگر چون صبح باشد عزم صادق در بساط من
به قلب چرخ چون خورشيد تنها مي توانم زد

کسي را مي رسد لاف کرم چون چشمه حيوان
که نقد جان به دامن خضر را در ظلمت اندازد

گريبان چاک از مجلس ميا بيرون که مي ترسم
گل خورشيد خود را در گريبان تو اندازد

از ان خورشيد بر گرد جهان سرگشته مي گردد
که خود را در خم زلف چو چوگان تو اندازد

نشد از بوسه او تشنه اي سيراب، جا دارد
که خط خاشاک در چاه زنخدان تو اندازد

زشوق کعبه وصلش چنان از خود برآ صائب
که برق و باد شهپر در بيابان تو اندازد

نه اي گر مرد عشق از حلقه عشاق بيرون رو
که آن شمع آتش از پروانه در پروانه اندازد

چو شاهين سر مپيچ از راستي تا محترم گردي
که ميزان را سبک در چشم مردم سنگ کم سازد

هلال عيد مي سازد قد خم گشته ما را
همان عشقي که در پيري زليخا را جوان سازد

به پايان چون برم اين راه بي انجام را صائب؟
که حيراني مرا در هر قدم سنگ نشان سازد

سپهر کجرو از جا در نيارد اهل تمکين را
خس و خاشاک را سرگشته اين گرداب مي سازد

به دريا مي رساند سيل خاک پاي در گل را
خوشا احوال آن سالک که دل را آب مي سازد

محبت حسن را سرگرم در بيداد مي سازد
دل چون موم را سنگين تر از فولاد مي سازد

نباشد چون بخيل از بخل خود بيش از کرم ممنون؟
که در هر رد سايل بنده اي آزاد مي سازد

مرا پيري اگر چون مرده در کافور خواباند
زکار عشق کي دست و دل من سرد مي سازد؟

شود آسوده هر کس در جواني کار مي سازد
که پيري کارهاي سهل را دشوار مي سازد

اگر خواهي ملايم نفس را، تن در درشتي ده
که سوهان زود ناهموار را هموار مي سازد

زجوش گل چنان شد تنگ جا بر نغمه پردازان
که بلبل آشيان در رخنه ديوار مي سازد

مخور چون گل زغفلت روي دست خنده شادي
که دل را در دو غم مي سازد و بسيار مي سازد

زناسازي مکن خون در جگر ما تلخکامان را
که گل با خار مي جوشد، شکر با مور مي سازد

زآهو تا جدا شد نافه چون دستار شد مويش
غريبي در جواني آدمي را پير مي سازد

چنين گر فکر زلفش مي دواند ريشه در جانم
رگ سودا سرم را خامه تصوير مي سازد

زبس دلها نياميزد به هم صائب عجب دارم
که چون در روزگار ما شکر با شير مي سازد؟