ديوان صائب

کنم با کوه چون نسبت ترا در پله تمکين؟
که تمکين تو ره بر ناله و فرياد مي گيرد

نگيرد در تو افسون من بي دست و پا، ورنه
نگاه عجز من تيغ از کف جلاد مي گيرد

مکن استادگي در قتلم اي سرو سبک جولان
که خون شمع ناحق کشته را از باد مي گيرد؟

تو در اين خاکدان از لنگر غفلت زمين گيري
وگرنه سيل را دل زين خراب آباد مي گيرد

چه آتش بود عشق افکند در خرمن مرا صائب؟
که جوش مغز هر دم از سرم دستار مي گيرد

علاج حسرت ديرين خود را مي کند صائب
اگر اين بار جا در بزم آن دمساز مي گيرد

در انجام حيات از ضبط او عاجز نمي گردد
عنان نفس صائب هر که از آغاز مي گيرد

توان از بندگي آزادگان را صيد خود کردن
که قمري سرو را از طوق در آغوش مي گيرد

زهمچشمان گزيري نيست خوبان را که در گلشن
گل از گل رنگ مي بازد، گل از گل رنگ مي گيرد

ز اقبال لب پيمانه خونها در جگر دارم
که گاهي بوسه اي زان لعل آتش رنگ مي گيرد

از ان سنگ ملامت نيست کم در ملک رسوايي
که هر ديوانه اي آنجا عيار سنگ مي گيرد

چه بيتاب است در گرداندن جا خاتم دولت
به روي دست، اخگر بيش ازين آرام مي گيرد

فريب نشأه افيون مخور زنهار در پيري
که جز مي نشأه اي جاي جواني را نمي گيرد

دو رنگي نيست هر جا پاي وحدت در ميان آمد
درين دريا خزف خود را کم از گوهر نمي گيرد

نگردد لخت دل از گريه مانع خار مژگان را
گره در رشته ما راه بر گوهر نمي گيرد

زبخششهاي عشق (پاک) طينت سينه اي دارم
که چون آيينه کين سنگ را در دل نمي گيرد

عجب دارم هماي وصل بر من سايه اندازد
که جغد ازنا کسي در خانه ام منزل نمي گيرد

اگر دامن زند در کشتن ما بر ميان قاتل
به خاک و خون تپيدن را کس از بسمل نمي گيرد

دل ما در تلاش زخم دارد همت ديگر
به يک زخم نمايان دست از قاتل نمي گيرد

مرا اين شيوه صائب ()خويشتن دارد
که گر پيکان به چشمش مي زني در دل نمي گيرد

پر کاهي است کوه درد در ميزان آزادان
زبار دل قد سرو و صنوبر خم نمي گيرد

چنان از روي ليلي آتشين شد دامن صحرا
که مجنون چون سپند آرام در هامون نمي گيرد

چنان برده است حرص زر قرار از جان بيتابش
که استقرار در زير زمين قارون نمي گيرد

چه دارد عالم فاني که استغنا توانم زد؟
چه در دست است دنيا را که پشت پا توانم زد؟

به دست ديگران چون گل گريبان چاک مي سازم
به اين کوتاه دستي چون در دلها توانم زد؟