ديوان صائب

ترا گر هست در ره منزلي خواب فراغت کن
که چون ريگ روان، سرگشتگي منزل نمي دارد

نظر بر حق بود از خلق عارف را، که پروانه
نظر گاهي بغير از شمع در محفل نمي دارد

ندارد قدر و قيمت در نظرها رشته بي گوهر
پريشان مي شود زلفي که پاس دل نمي دارد

حجاب و شرم در کارست حسن لاابالي را
گريز از چاه و زندان ماه کنعاني نمي دارد

مپيچ از غنچه خسبي سر اگر آسودگي خواهي
که گل در غنچگي بيم از پريشاني نمي دارد

چه باشد دين و دل صائب که نتوان باخت در راهش؟
دو عالم باختن اينجا پشيماني نمي دارد

تن آساني مجو اي ساده دل از مسند دولت
که در هر بخيه زخم سوزني اين سوزني دارد

زبان مار جاي خار دارد زير پيراهن
نهان در زير لب هر کس که راز گفتني دارد

مکن عيبم اگر در عشق بر يک حال کم باشم
کباب نازک دل هر نفس گراندني دارد

سر خورشيد را چون صبح بيند در کنار خود
زروي صدق اگر دامان شب دست دعا گيرد

زهر بيدل نيايد غوطه در درياي خون خوردن
که دارد زهره تا دامان آن گلگون قبا گيرد؟

نيندازد زنخوت سايه بر روي زمين صائب
نهال سرکش او در دل هر کس که جا گيرد

نگردد با گرفتن بي نيازي جمع در يک جا
سزاي آتش است آن تن که نقش بوريا گيرد

نه زاهد ماند نه ميخواره از حسن جهانسوزش
که چون گرديد آتش شعله ور در خشک و تر گيرد

در آب زندگاني موي آتش ديده را ماند
رگ جاني که پيچ و تاب از ان موي کمر گيرد

ز سر پا کردگان را تا چه گلها بر سر افشاند
بياباني که پاي راهرو را در گهر گيرد

بغير از گردباد امروز در دامان اين صحرا
که را داريم ما سرگشتگان کز ما خبر گيرد؟

زبي مغزي هواجويي که دنبال هوس گيرد
نمي داند که آتش زودتر در خار و خس گيرد

ضعيفان خار و خاشا کند سيلاب حوادث را
که از شمع آتش اول در نهاد ريسمان گيرد

چه پروا دارد از برق اجل، کشت تهيدستان؟
چه دارد سرو در کف تاز دست او خزان گيرد؟

کسي گل مي تواند چيد از افسانه بلبل
که حرز خامشي چون غنچه در زير زبان گيرد

درين ميدان کسي را مي رسد لاف عنا نداري
که در وقت خرام او دل خود را عنان گيرد

به پيچ و تاب هر کس مي تواند ساختن صائب
گهر را تنگ در آغوش خود چون ريسمان گيرد

چنان در پله افتادگي ثابت قدم گشتم
که بندد بر زمين نقش آن که خواهد دست من گيرد

هميشه وقت فيض از عرض مطلب مي شوم غافل
سگ نفس مرا در صبح دايم خواب مي گيرد