ديوان صائب

به خود از پيچ و تاب رشک چون زنجير مي پيچم
چو بينم کودکي سر در پي ديوانه اي دارد

کسي در آشيان تا کي دل خود را خورد صائب؟
قفس هر چند دلگيرست آب و دانه اي دارد

لبش امروز و فردا مي کند در بوسه دادنها
نمي داند زخط چون دشمن کم فرصتي دارد

دل عاشق به فکر سينه پر خون نمي افتد
که در هر حلقه آن زلف دام صحبتي دارد

چسان مژگان آسايش به مژگان آشنا سازم؟
به قصد خون من هر موي در کف خنجري دارد

مکن تقصير در تعمير دل تا دسترس داري
که هر کس هر چه دارد از براي ديگري دارد

لب ميگون و چشم مست او را هر که مي بيند
مرا در مستي و ديوانگي معذور مي دارد

زدل بردن نگردد سير در ايام خط خالش
که چون اين دانه گردد سبز حرص مور مي دارد

مرا زير و زبر مگذار در خاک فراموشان
که گرد دامني اين خانه را معمور مي دارد

نه آسان است اخگر در گريبان ساختن پنهان
نبيند روي راحت هر که پاس راز مي دارد

حضور غنچه در گفتار آورده است بلبل را
که درد خويش از ياران يکدل باز مي دارد؟

در توفيق را بر روي خود دانسته مي بندد
ستمکاري که فيض خود زسايل باز مي دارد

مرا کرده است چون آيينه حيران مجلس آرايي
که مي را در رگ مست از دويدن باز مي دارد

اگر بي پرده در بازار مصر آيي، زليخا را
تماشاي تو از يوسف خريدن باز مي دارد

ندارد پاک گوهر شکوه اي از تلخي دوران
صدف در سينه دريا دهن را پاک مي دارد

ندارد شربتي در کار، بيماري که من دارم
مرا بويي از ان سيب زنخدان تازه مي دارد

بدار اي ناصح بيکار دست از جستجوي ما
که از خود رفته در دنبال نقش پا نمي دارد

برآ از خويشتن گر شهپر پرواز مي خواهي
که تا در بيضه باشد مرغ بال و پر نمي دارد

درين وادي مرا بر رهنوردي رشک مي آيد
که تا خاري نيارد در نظر پا بر نمي دارد

کسي کان قامت بي سايه را ديده است در جولان
زسرو بوستان ناز دو بالا بر نمي دارد

تو مي انديشي از خار ملامت، ورنه صاحبدل
نيارد در نظر تا خار را پا بر نمي دارد

مرا در پيچ و تاب رشک دارد طوطيي صائب
که از شيرين کلامي ناز شکر برنمي دارد

از ان در دل گره چون لاله کرديم آه سوزان را
که دود آه ما را هيچ روزن برنمي دارد

قدم بردار اگر داري نشان مردي اي رستم
که سختي بيش ازين در چاه، بيژن برنمي دارد

بخيل ترشرو ز ابرام محتاجان بود فارغ
که در چون بسته باشد از برون، سايل نمي دارد