ديوان صائب

سليمان مور را در دست خود جا داد چون خاتم
که مي گويد بزرگان را سبکروحي زيان دارد؟

کدامين غنچه لب در صحن اين گلزار مي خندد؟
که از شرمندگي گل رو به ديوار چمن دارد

تو ظاهر بين کف از بحر و صدف مي بيني از گوهر
وگرنه هر حبابي يوسفي در پيرهن دارد

لب لعلي که مي دارد دريغ از من تبسم را
زخط در چاشني صد طوطي شکرشکن دارد

درين محفل چراغي بر نسيم صبح مي خندد
که از فانوس با خود خلوتي در انجمن دارد

دهان مي کند خوش از خمار آن لب ميگون
عقيقي کز شفق خورشيد تابان در دهن دارد

به شمعي مي برم غيرت درين هنگامه کثرت
که از فانوس با خود خلوتي در انجمن دارد

خلد چون تير خاکي در جگر کوتاه بينان را
زبس بر چهره کلکم گرد جولان سخن دارد

نفس يک پا درون خانه، يک پا در برون دارد
کسي محکم عنان بادپاي عمر چون دارد؟

کجا از شادماني بهره عقل ذوفنون دارد؟
که در زير نگين اين ملک را داغ جنون دارد

اگر بر زندگاني اعتمادي هست، چون صائب
نفس يک پا درون خانه، يک پا در برون دارد؟

کجا پرواي ما سرگشتگان آن مه جبين دارد؟
که خون صد چراغ مهر را در آستين دارد

چه شيريني است يارب با زمين پاک خرسندي
که هر ني را که مي کاوي شکر در آستين دارد

به گرد او رسيدن نيست کار هر سبک جولان
زتوسنها که عذر لنگ او در زير زين دارد

غم و شادي درين ميخانه مي جوشد به يکديگر
صراحي خنده را با گريه در يک آستين دارد

سر شوريده من هر نفس صد آرزو دارد
زهي ساقي که چندين رنگ مي در يک کدو دارد

بغير از گرم رفتاري من بيکس که را دارم؟
که در شبها چراغم پيش پاي جستجو دارد

گوارا باد ذوق گريه پنهان بر آن بلبل
که گل را در لباس اشک شبنم تازه رو دارد

زچشم بد خدا آن پاک دامن را نگه دارد
که اين پروانه گستاخ در فانوس ره دارد

نشاط از غم، غم از شادي طلب گر بينشي داري
که برق خنده رو در ابر گريان جايگه دارد

نباشد رحم در دل لشکر بيگانه را صائب
زگرد خط خدا آن ماه سيما را نگه دارد!

درين موسم که صد فرياد دارد هر سر خاري
چرا کس در قفس مرغ خوش الحان را نگه دارد؟

کند در هر قدم زير و زبر گر هر دو عالم را
زجولان کيست آن سرو خرامان را نگه دارد؟

گرفتم در گره بستم ز زلفش خرده جان را
زچشم کافر او کيست ايمان را نگه دارد؟

کسي را مي رسد لاف زبردستي درين ميدان
که در وقت خرامش دامن جان را نگه دارد