ديوان صائب

شکست از سرکشيهاي نهال او پر و بالم
خوشا قمري که يار خويش را در زير پر دارد

مجو آسايش از دل تا مرادي در نظر دارد
که نخل ايمن نباشد از تزلزل تا ثمر دارد

مده ره در حريم مغز خود زنهار نخوت را
کز اين باد مخالف کشتي دولت خطر دارد

چه باشد عالم فاني و عرض و طول آن صائب؟
همايي دولت روي زمين در زير پا دارد

به دل خوردن قناعت کرده ام از نعمت الوان
شکار خويش را شهباز من در زير پر دارد

فتد از گرد هر جا گردبادي هست در هامون
زمشت خاک ما روزي که صرصر دست بردارد

نگردد جمع در آيينه جوهر با صفا صائب
صفا هر دل که مي خواهد زجوهر دست بردارد

دل پرخون کجا از جسم پا در گل خبر دارد؟
کجا اين دل به دريا کرده از ساحل خبر دارد؟

از سير عالم بالا نگردد تن حجاب جان
که از نشو و نما اين سرو پا در گل خبر دارد

تو اي خضر از زلال زندگي بردار کام خود
که اين لب تشنه لعل آبداري در نظر دارد

زخال عيب از ان ساده است روي گل درين گلشن
که از هر شبنمي آيينه داري در نظر دارد

نمي لرزد به نقد جان شيرين دل چو فرهادش
کسي کز کارفرما مزد کاري در نظر دارد

به قصد سينه دراي نفس را راست مي سازد
زدريا موجه ما گر کناري در نظر دارد

ندارم هيچ جا آرام از ان سرو سبک جولان
خوشا قمري که سرو پايداري در نظر دارد

در اين صحراي پروحشت نفس را راست چون سازد؟
که صيد وحشي من رو به صحراي دگر دارد

به سنگ کودکان مجنون از ان تن مي دهد صائب
که در کهسار سيل تند غوغاي دگر دارد

چو نرگس کاسه در يوزه بر کف هر نظر بازي
ازين دارالشفا يک چشم بيماري طمع دارد

سبکسيري که چون تيرش زبان و دل يکي باشد
به هر جانب که رو آرد گشايش در قدم دارد

به ذوقي تکيه بر شمشير جسم لاغرم دارد
که شبنم در کنار گل حسد بر بسترم دارد

فروغ عشق خورشيدي است در ابر وجود من
که نيل چشم زخم از بخت چون نيلوفرم دارد

دل موري نشد مجروح از تيغ زبان من
چرا در پيچ و خم گردون چو زلف جوهرم دارد؟

نظر در دامن درياي خم وا کرده ام صائب
کي از دست سبو چشم نوازش ساغرم دارد؟

شکوه خامشي در ظرف گفت وگو نمي گنجد
سخن هر چند سنجيده است هيبت را زيان دارد

چه افتاده است بلبل سر ز زير پر برون آرد؟
در آن گلشن که هر برگي زشبنم ديده بان دارد

چه باشد يارب از درد طلب حال تهيدستان
در آن دريا که گوهر پيچ و تاب ريسمان دارد