ديوان صائب

عبث باد مراد افتاده در پي زورق ما را
زطوفان کشتي ما را نفس تا کي برون آرد

چوني هر کس در اين وادي به صدق دل کمر بندد
نهال آرزويش تنگ شکربار مي آرد

چه افسون کرد در کار چمن اين بوستان پيرا؟
که هر جا بيد مجنوني است ليلي بار مي آرد

نفس چون راست سازم در حريم وصل آن بدخو؟
که دود عود آنجا سر زمجمر بر نمي آرد

ز زلف ماتمي آورد صائب شانه سر بيرون
زکار در هم ما هيچ کس سر بر نمي آرد

که امشب مي شود ساقي، که در بزم شراب ما
به جاي پسته و بادام، چشم شور مي بارد

ثمر در پاي خود افشاندن از هر نخل مي آيد
خوشانخلي که فيض خود به جاي دور مي بارد

زمژگان که ناخن در فضاي سينه مي بارد؟
که خون چون نافه ام از خرقه پشمينه مي بارد

بود يک شمه از ناسازي گردون به ميخواران
که ابر بي مروت در شب آدينه مي بارد

اگر لب تشنه فيضي اثر بگذار در عالم
که بر خاک سکندر نور از آيينه مي بارد

در آن وادي که من از تشنگي بر خاک مي غلطم
سراب نااميدي جلوه آن بقا دارد

به اندک روزگاري تاک شد از سرو رعناتر
نگردد زير دست آن کس که دستي در سخا دارد

نديدم يک نفس راحت زحس ظاهر و باطن
چه آسايش در آن کشور که ده فرمانروا دارد؟

من آن آتش نو امر غم که چون از يکدگر ريزم
زگرمي استخوانم شمع در راه هما دارد

مغيلان پاي نازک طينتان را در حنا دارد
چه غم دارد زخار آن کس که آتش زير پا دارد؟

درخت رز به صد رعنايي اول برون آمد
زپا هرگز نيفتد هر که دستي در سخا دارد

کجا رخسار او تاب نگاه آشنا دارد؟
که آن گل خار در پيراهن از نشو و نما دارد

به تيري اي کمان ابرو نشان کن استخوانم را
که از هر گوشه اي در چاشني چندين هما دارد

از ان روزي که چون گل ديد آن چاک گريبان را
زبوي پيرهن در پيرهن اخگر صبا دارد

مشو غافل زدوران خط پا در رکاب او
که آن ريحان سيراب از گل آتش زير پا دارد

مکن در راه او انديشه از تاريکي سودا
که از هر لاله اي مجنون چراغي زير پا دارد

چه حرف است اين که مي باشد سبکباري در آزادي؟
که سرو از تنگدستي بر دل خود بارها دارد

به فکر شربت بيمار من آن لب کجا افتد؟
که در هر گوشه اي چون چشم خود بيمارها دارد

صدف از تنگدستي شکوه ها دارد گره در دل
نمي داند که دريا چشم بر آب گهر دارد

گهي بر دل شبيخون مي زند گاهي بر ايمانم
هميشه کاکل او فتنه اي در زير سر دارد