ديوان صائب

به صد اميد دل را صيقلي کردم، ندانستم
که در آيينه آن آيينه رو پيدا نمي گردد

دل عاشق به جور از يار ديرين برنمي گردد
که در سفتن زآب و رنگ خود گوهر نمي گردد

ندارد حاصلي منصور را از دار ترساندن
به چوب منع اين سايل از ان در بر نمي گردد

طلبکار تو از شوق آتشي در زير پا دارد
که چون سيلاب از هر سنگ راهي بر نمي گردد

تو از شوريدگي بر خود جهان شوريده مي بيني
کدامين موج در بحر رضا ساحل نمي گردد؟

شود خرج زمين هر سر که سودايي نمي گردد
نشيند در گل آن کشتي که دريايي نمي گردد

قضا را دست پيچ خود کند در کجروي نادان
گناه خويشتن را کور دايم بر عصا بندد

بجز چشمش که چشم از ديدن من از حيا بندد
کدامين آشنا ديدي که در بر آشنا بندد؟

به روي تازه چون گل تازه رو داريم گلشن را
نمي بندد کمر هر کس کمر در خون ما بندد

زدم در بحر وحدت غوطه ها از چشم پوشيدن
يکي گردد به دريا چون حباب از خود نظر بندد

تو کز سر طريقت غافلي از شرع در مگذر
که بر عارف شود احرام اگر زنار مي بندد

دل سرگشته ما چرخ را بر کار مي بندد
کمر در خدمت اين نقطه نه پرگار مي بندد

چه پروا دارد از سنگ ملامت هر که مجنون شد؟
که کبک مست در کهسارها مستانه مي خندد

نشاط خواجه غافل بود از جمع سيم و زر
که از بالاي گنج اين جغد در ويرانه مي خندد

زبيدردي نمک را زخم ما خون مي کند در دل
به مرهم چون فتد کارش نمکدان را به ياد آرد

شود افسرده خون در پيکرش از سردي عالم
اگر نه شعله فطرت سخنور را به جوش آرد

چنان افسردگي شد عام صائب در زمان ما
که شير گرم نتوانست شکر را به جوش آرد

شهيد مي چو از خاک لحد سرمست برخيزد
به جاي نامه برگ تاک در محشر برون آرد

زگردون عاقبت جان مصفا سر برون آرد
که مي چون صاف شد در خم زمينا سر برون آرد

فرو خور آتش خشم سبکسر را که هر خاري
که در دل بشکني، از چشم اعدا سر برون آرد

درين عبرت سرا هر کس که دستي در کرم دارد
گليم خويش را چون ابر از دريا برون آرد

گل خورشيد چون صبح از گريباني شود طالع
که دست از آستين در دامن شبها برون آرد

ز گرد و دود نتوان زير گردوي دم بر آوردن
مگر عيسي نفس در عالم بالا برون آرد

بود چون صبح هر کس در طريق عاشقي صادق
زچاک سينه اش خورشيد تابان سر برون آرد

همان از شرم باشد حلقه بيرون در صائب
به قمر سرو اگر از يک گريبان سر برون آرد